เย่เซียวพยักหน้า “สิบสามคน มีผู้อาวุโสป้ายทองหยกสองคนเป็นผู้นำทัพ กำลังพลเช่นนี้ อย่าว่าแต่องค์ชายแห่งต้าจิ้นคนเดียวเลย ต่อให้เป็นสำนักใหญ่ชั้นยอดในยุทธภพ หากไม่มีราชันยุทธ์คอยบัญชาการ ก็มีแต่ต้องกล้ำกลืนความพ่ายแพ้”
อิ่งซาพยักหน้าเนิบช้า ริมฝีปากเหี่ยวย่นเหยียดเป็นรอยยิ้มบาง “เจ้าหนุ่มไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้าลงมือกับคนของหอจินอวี้ สังหารหลานชายข้า ทั้งยังทำลายสาขาของเรา ย่อมต้องชดใช้ราคา”
เย่เซียวยกจอกสุราขึ้น “ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวได้ถูกต้อง องค์ชายตกอับที่โชคดีรอดชีวิตกลับมาจากแดนเหนือ ในสายตาพวกเราไม่ต่างอะไรกับมดปลวก”
“นี่แหละคือราคาของการล่วงเกินหอจินอวี้”
อิ่งซายกจอกกระทบกับเขา
“แต่พูดไปก็ชวนแปลก” เย่เซียววางจอกสุราลง “เดิมทีคนที่ข้าส่งไปเมืองหลวงคราวนี้ไม่ได้คิดจะใช้เส้นทางบก เกรงว่าจะเอิกเกริกจนสายสืบตามรายทางรู้ตัว ภายหลังเป็นคนผู้นั้นที่ช่วยเหลือ จึงส่งคนเข้าเมืองหลวงได้อย่างไร้ร่องรอย”
อิ่งซากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “คนผู้นั้นร่วมมือกับเรามาหลายปี ช่วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่นับเป็นอะไร ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้น”
เย่เซียวพยักหน้า “นั่นก็จริง เพียงแต่คราวนี้ใช้หนี้บุญคุณเขาไป ต่อไปคงต้องชดใช้คืนบ้าง”
ทั้งสองชนจอกกันอีกครั้ง ท่าทางมั่นใจในชัยชนะ
ในตอนนั้นเอง
“ปัง!”
ประตูห้องลับถูกคนจากด้านนอกกระแทกเปิดอย่างแรง!
ผู้ใต้บังคับบัญชาชุดดำคนหนึ่งซวนเซเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อท่วมศีรษะ เขากลิ้งคลานมาหยุดตรงหน้าทั้งสอง ร่างสั่นเทาจนแทบพูดไม่เป็นคำ
รอยยิ้มบนใบหน้าเย่เซียวจางหาย เขาวางจอกสุราลง
อิ่งซาขมวดคิ้ว “ลนลานเช่นนี้เสียกิริยานัก! ค่อย ๆ พูด”
คนผู้นั้นคุกเข่าอยู่บนพื้น กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน
“เรียนท่านเจ้าหอ เรียนผู้อาวุโสสูงสุด…สมาชิกทุกคนที่ถูกส่งไปยังจวนอ๋องเซียวเหยาในเมืองหลวงและเข้าร่วมภารกิจ ป้ายวิญญาณ…ป้ายวิญญาณแตกสลายหมดแล้ว!”