ชุยเหมี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ มองตามทิศทางที่ฉู่กวนจากไปเนิ่นนาน
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจเขากลับไม่เหลือความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
เสื้อหมื่นประชาตัวนั้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทิ้งไว้ที่ใดตั้งนานแล้ว แต่คืนนี้ไม่รู้เป็นอย่างไร
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงน้ำหนักของเสื้อตัวนั้นยามถือไว้ในมือ มันหนักอึ้ง ผ้าหยาบเสียดมือ บนนั้นมีชื่อเรียงแน่นขนัด ฝีเข็มก็เบี้ยวไปเบี้ยวมา
เขายิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ คลี่กระดาษแผ่นหนึ่งออก แล้วจุ่มพู่กันลงในหมึก
เขาเขียนไปได้ไม่กี่คำก็วางพู่กันลง จากนั้นหันไปตะโกนเรียกทางนอกประตู “เหล่าโจว”
ชายชราวัยราว 60 ปีคนหนึ่งหลังค่อม รีบก้าวเข้ามา เขาเป็นบ่าวชราที่ติดตามรับใช้ชุยเหมี่ยนมานาน 20-30 ปี
วันที่ชุยเหมี่ยนสวมเสื้อหมื่นประชาในปีนั้น บ่าวชราก็ยืนอยู่ข้างกาย คอยช่วยสวมเสื้อให้พลางพร่ำว่า “ใต้เท้าต้องลำบากแล้ว”
“นายท่าน มีคำสั่งอันใดขอรับ” เหล่าโจวกล่าวพลางค้อมกาย
ชุยเหมี่ยนมองเขา จู่ ๆ ก็ทอดถอนใจขึ้นมา “เหล่าโจว เจ้าติดตามข้ามากี่ปีแล้ว”
เหล่าโจวชะงักไปครู่หนึ่ง “เรียน นายท่าน ใกล้จะครบ 30 ปีแล้วขอรับ”
“30 ปี ไม่ง่ายเลย” ชุยเหมี่ยนยิ้ม ก่อนหยิบตั๋วเงินจากลิ้นชักแล้วยื่นให้ “รับไว้ เงินนี้พอให้เจ้ากลับบ้านเกิดไปใช้ชีวิตบั้นปลาย ขอบใจที่ลำบากมาหลายปี”
สีหน้าเหล่าโจวแปรเปลี่ยน “นายท่าน นี่ท่าน...”
“ฟังข้าพูดให้จบก่อน”
ชุยเหมี่ยนโบกมือ แล้วจรดพู่กันเขียนลงบนกระดาษอีกแผ่นอย่างรวดเร็ว จนเต็มหน้ากระดาษ หมึกยังไม่ทันแห้งก็พับใส่ซองจดหมาย แล้วยื่นให้เหล่าโจว
“นี่คือจดหมายเลือด เขียนเรื่องที่ข้าทำมาตลอดหลายปีไว้ ทั้งยังมีชื่อคนบางคนที่ร่วมเป็นร่วมตายกับข้า เจ้าจงนำออกไปส่งคืนนี้ ฉบับหนึ่งส่งไปที่ที่ทำการกรมอาญา อีกฉบับส่งไปที่กรมต้าหลี่ซื่อ ส่งถึงมือก็พอ ไม่ต้องยุ่งเรื่องอื่น”