ราตรีมืดสนิทราวหมึก
แสงเพลิงสะท้อนขอบฟ้าด้านหนึ่งจนแดงส้ม แม้อยู่ห่างออกไปครึ่งเมืองหลวงก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน
ฉู่กวนนั่งอยู่บนหลังคา สายลมยามค่ำพัดชายเสื้อสีเขียวของเขาปลิวไหวเล็กน้อย ข้างกาย เจียงหว่านจวินเอนซบอยู่ตรงซอกไหล่ของเขาอย่างเงียบงัน ทั้งสองทอดสายตามองกองเพลิงไกลออกไปซึ่งโหมลุกแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เขามองแสงไฟนั้น ใจพลันเกิดความรู้สึกหลายอย่าง
เดิมทีเขาคิดจะปลิดชีพชุยเหมี่ยนเสียตรง ๆ
อย่างไรเสีย ในจวนของอีกฝ่ายแทบไม่มีคนดี ล้วนสมควรตายทั้งสิ้น
สังหารเสียให้สิ้นเรื่อง รวดเร็วเด็ดขาด เขาไม่เคยลังเลกับเรื่องเช่นนี้
ทว่าเมื่อหอฟังวายุขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตของชุยเหมี่ยนออกมา เขากลับประหลาดใจอยู่บ้าง
คนผู้นั้นเคยกดหลักฐานของเจียงจ้งชิงไว้ในกรมอาญาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งยังถึงขั้นให้การเท็จและสมคบคิดกับผู้อื่น
แต่เมื่อครั้งยังหนุ่ม เขากลับเคยเป็นชุยชิงเทียนผู้หอบศีรษะเข้าป่าปราบโจร ทั้งยังเปิดยุ้งฉางของที่ว่าการอำเภอเพื่อบรรเทาทุกข์
เสื้อหมื่นประชา การไปส่งที่ศาลาสิบลี้... เรื่องเหล่านั้นไม่อาจเสแสร้งได้
คนผู้หนึ่งซึ่งเคยทุ่มเทใจช่วยเหลือชาวบ้านอย่างแท้จริง สุดท้ายกลับกลายเป็นขุนนางชั่วที่ผลักคนอื่นลงกองเพลิงได้โดยไม่กะพริบตา
ฉู่กวนบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร ไม่ถึงกับสงสาร และยิ่งไม่เสียดาย
แต่เพราะเหตุนี้ เขาจึงไม่ได้ลงมือโดยตรง หากมอบเวลาและศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายให้อีกฝ่าย
“พี่หว่านจวิน” เขาเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“หืม?” เจียงหว่านจวินเงยหน้าจากซอกไหล่เขา แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
“เจ้าว่าคนเราจะเปลี่ยนไปกันหมดหรือไม่?” ฉู่กวนถาม