เหล่านักฆ่าที่เหลือคำรามก้อง ก่อนโถมเข้าโจมตีจากทุกทิศทาง อาวุธหลากชนิดพุ่งเข้าหาเขาราวกับบุปผาโปรยปรายทั่วฟ้า
ท่ามกลางแสงดาบและเงากระบี่นั้น
เสี่ยวชีกลับเดินทอดน่องราวกับกำลังชมสวน ทว่าทุกครั้งที่ชักกระบี่ จะต้องมีคนล้มลงหนึ่งคน
หนึ่งกระบี่ต่อหนึ่งชีวิต ไม่ขาดไม่เกิน
นักฆ่าป้ายหยกทั้ง 11 คน ใช้เวลาเพียง 20 ลมหายใจ ก็ล้มลงจนหมดสิ้นบนบันไดหินหน้าจวนอ๋อง เลือดไหลรวมกันเป็นสาย ค่อย ๆ รินลงมาตามขั้นบันไดทีละขั้น
เสี่ยวชีเก็บกระบี่ ยืนนิ่งอยู่กลางกองศพ เสื้อดำไร้รอยเลือดแม้แต่หยดเดียว
ภายในห้องพักในเรือนหลังของจวนอ๋อง
เจียงหว่านจวินนั่งอยู่ริมเตียง มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ก่อนหน้านี้นางกำลังตรวจบัญชีอยู่ในห้องบัญชี จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผิดปกติจากด้านนอก จากนั้นเสี่ยวชีกับฮวาเตี๋ยก็หายไปจากลานเรือนทีละคน แล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดอีก
นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ประสบการณ์ระหกระเหินตลอดหลายปีมานี้ทำให้นางมีสัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตราย
มีคนมา และคนผู้นั้นมาพร้อมเจตนาสังหาร
เจียงหว่านจวินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองผ่านรอยแยกของกระดาษกรุหน้าต่างไปยังลานด้านหน้า ทว่าค่ำคืนมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด
แต่นางพอได้ยินเสียงอาวุธปะทะกัน รวมถึงเสียงครางและเสียงกรีดร้อง
หัวใจนางเต้นรัว
แม้ปกติฮวาเตี๋ยจะหัวเราะร่าเริง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง
ส่วนเสี่ยวชีแม้จะดูเย็นชา แต่ก็มีเพียงคนเดียว
หากว่า...
เจียงหว่านจวินไม่กล้าคิดต่อ มือที่กำผ้าเช็ดหน้าไว้ยิ่งบีบแน่นขึ้นทุกที
นางรู้ว่าตนไม่มีพลังบำเพ็ญ ออกไปก็มีแต่จะสร้างความวุ่นวาย ทำได้เพียงอยู่ที่นี่ ไม่สร้างภาระให้พวกเขา