ภายในห้องสงบแห่งหนึ่งในกรมต้าหลี่ซื่อ
ฉู่กวนนั่งขัดสมาธิบนเบาะนั่งขัดสมาธิ จิตใจดำดิ่งสู่สภาวะอันเร้นลับยิ่ง
สัมผัสของเขาแผ่ขยายออกไปทั่วฟ้าดิน มิใช่เพียงเรือนและคานที่มองเห็นด้วยตาเปล่าอีกต่อไป หากเป็นตาข่ายไร้รูปไร้สสารที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง
นั่นคือเส้นชีพจรของฟ้าดิน
ร่องรอยการไหลเวียนของพลังวิญญาณทุกสาย แม้แต่แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ส่งมาจากส่วนลึกของเส้นชีพจรปฐพี ล้วนแจ่มชัดประหนึ่งลายมือบนฝ่ามือ
เขาได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง
“ตึง! ตึง! ตึง!”
หนักแน่นและทรงพลัง เต้นเป็นจังหวะทีละครั้ง จนค่อย ๆ ประสานเป็นหนึ่งเดียวกับจังหวะของฟ้าดิน
แรกเริ่มเป็นเพียงการประสานจังหวะโดยบังเอิญ ทว่าพอจิตใจสงบนิ่งยิ่งขึ้น ช่วงห่างก็สั้นลงเรื่อย ๆ ในที่สุดจังหวะทั้งสองก็ซ้อนทับกันอย่างแนบสนิท
ฟ้าดินหายใจ เขาก็หายใจ
ฟ้าดินเต้น เขาก็เต้นตาม
พลังภายในและปราณแท้ดุจมหาสมุทรในตันเถียนพลันปั่นป่วน กลายเป็นแม่น้ำสีทองสายใหญ่ที่คำรามกึกก้อง ไหลทะลักไปตามเส้นลมปราณและพุ่งทะลวงออกจากร่าง!
นอกห้องสงบ เมฆเหนือกรมต้าหลี่ซื่อทั้งผืนถูกพลังไร้รูปผลักแยกออก คลื่นอากาศเป็นวงแผ่ขยายจากจุดที่เขาอยู่จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เสียงกึกก้องต่ำทุ้มและยาวนานดังขึ้นจากใต้ผืนดิน อิฐปูพื้นในรัศมีหลายร้อยจั้งสั่นสะเทือนแผ่วเบา กระดิ่งทองแดงตรงมุมชายคาดังขึ้นเองทั้งที่ไร้ลม เชื่อมเสียงระรัวเป็นสาย
โจวเหวินกำลังตรวจสอบสำนวนคดีกับหวังโส่วเต๋อและหลี่หยวนหล่างอยู่ในห้องโถงด้านข้าง จู่ ๆ ฝ่าเท้าก็ชาวาบ ถ้วยชาบนโต๊ะส่งเสียง “หึ่ง” แล้วเลื่อนไปครึ่งชุ่น
“แผ่นดิน... แผ่นดินไหวหรือ?!” พู่กันในมือหวังโส่วเต๋อแทบจะแทงเข้ารูจมูก
หลี่หยวนหล่างยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาผุดลุกจากเก้าอี้แล้วมุดเข้าไปใต้โต๊ะทันที เหลือเพียงชายเสื้อขุนนางครึ่งท่อนโผล่ออกมาสั่นระริก “มังกรดินพลิกกายแล้วหรือ?!”
โจวเหวินจับขอบโต๊ะไว้แล้วส่ายหน้า “ไม่ถูกต้อง มีจังหวะเป็นแบบแผน ไม่เหมือนแผ่นดินไหว”
สิ้นเสียง คลื่นกึกก้องระลอกที่สองก็โถมเข้ามา