“เจ้าคิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?”
เพียงประโยคเดียว
เหงื่อเย็นเม็ดเล็กผุดพรายบนหน้าผากของเสิ่นเฮ่อเหนียน เสื้อชั้นในด้านหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อแล้ว
บังเอิญหรือ? ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่!
แต่ปากเขาย่อมพูดเช่นนั้นไม่ได้
เขาจึงฝืนยิ้ม ก่อนกล่าวเสียงแห้งแล้งว่า “ท่านอ๋องล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยไม่ทราบเรื่องนี้เลย! ข้าน้อยเพียงพบเบาะแสของคฤหาสน์หลังนั้นจากเอกสารเก่า เห็นว่าอาจเป็นประโยชน์ต่อการสืบคดีของท่านอ๋อง จึงนำมาถวาย ข้าน้อยไม่มีเจตนาร้ายแม้แต่น้อย เรื่องนี้... เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของเศษเดนตระกูลเจียงแน่!”
“เศษเดนตระกูลเจียง?”
ฉู่กวนทวนคำสี่คำนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มกลับเย็นเยียบลงหลายส่วน
“ใช่! ใช่!” เสิ่นเฮ่อเหนียนรีบกล่าว “คราวนั้นเมื่อตระกูลเจียงถูกกวาดล้าง ย่อมมีปลาที่เล็ดลอดแหไปได้ พวกนั้นคงเคียดแค้นอยู่ในใจ เมื่อรู้ว่าท่านอ๋องกำลังสืบคดีนี้ จึงวางกับดักล่อท่านอ๋องไป หวังทำร้ายท่าน เรื่องนี้... ข้าน้อยไม่รู้เห็นด้วยจริง ๆ!”
ฉู่กวนมองเสิ่นเฮ่อเหนียนเงียบ ๆ ไม่กล่าวอะไร
คิดว่าเขาเป็นคนโง่หรือไร?
จนถึงตอนนี้ยังคิดจะหลอกลวงและแก้ตัว ทั้งยังคิดโยนความผิดทั้งหมดให้ตระกูลเจียง ช่างน่าขันสิ้นดี!
ภายในโถงเงียบงันอยู่หลายอึดใจ
จากนั้นฉู่กวนจึงเอ่ยขึ้น “เสิ่นเฮ่อเหนียน ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ผู้ใดมีส่วนร่วมในคดีใหญ่ของตระกูลเจียงบ้าง และเจ้ามีบทบาทอะไรในเรื่องนี้ จงบอกมาให้หมดทุกประการ จากนั้นก็ยอมรับผิดและรับโทษเสีย บางทีข้าอาจยังไว้ชีวิตเจ้า”
ถึงตอนนี้