กรมต้าหลี่ซื่อ ในโถงว่าการ
ฉู่กวนแกะซองจดหมายออก กวาดตามองสองสามครั้ง ก่อนวางมันไว้ตรงมุมโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ หนังสือเชื้อเชิญที่ถ้อยคำเต็มไปด้วยความจริงใจฉบับนั้นจึงไม่ต่างอะไรกับเศษกระดาษ
“ใครอยู่ข้างนอก”
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ประสานมือค้อมกายรอรับคำสั่ง
“ไปจวนจิ้งอ๋องสักเที่ยว ฝากคำไปว่า ช่วงนี้งานราชการรัดตัวจนปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของพี่รอง ไว้วันหน้าค่อยพบปะกัน”
เจ้าหน้าที่รับคำสั่ง รับหนังสือเชื้อเชิญที่แม้แต่ปากซองก็ยังไม่ได้พับปิดกลับให้เรียบร้อย แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ออกจากกรมต้าหลี่ซื่อไป
ฉู่กวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
แม้เขายังไม่เคยพบหน้าพี่รองผู้นี้ แต่ก็พอได้ยินเรื่องที่อีกฝ่ายทำไว้ในชายแดนตะวันตกมาบ้าง ทั้งห้าวหาญและเชี่ยวชาญการศึก มีบารมีในกองทัพสูงส่ง นิสัยตรงไปตรงมา เป็นแม่ทัพโดยกำเนิดอย่างแท้จริง
อีกฝ่ายไม่มีทางทำเรื่องส่งเทียบเชิญเช่นนี้ได้แน่
ดังนั้น นี่คงเป็นความคิดของ “พี่ห้า” ผู้นั้นเสียมากกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น เทียบเชิญฉบับนี้ก็แสดงเจตนาชัดเจนว่าต้องการดึงเขาไปเป็นพวก
น่าเสียดาย เขาไม่สนใจการจับมือเป็นพันธมิตรแม้แต่น้อย และไม่คิดจะเข้าไปพัวพันกับบัลลังก์มังกรด้วย
สำหรับคนอื่น ตำแหน่งนั้นอาจสูงส่งเหนือสิ่งใด
แต่เขารู้ดีว่าฟ้าดินนั้นกว้างใหญ่ไพศาล มิได้มีเพียงบัลลังก์เดียว แม้บัลลังก์นั้นจะดูสูงส่งเหนือสิ่งใด ทว่าสำหรับเขาแล้วกลับเป็นพันธนาการ
จากนั้น
ฉู่กวนลุกขึ้น เดินวนอยู่ในโถงว่าการรอบหนึ่ง พลันรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา
คดีตระกูลเซียว หลังจากโจวเหวินรับช่วงต่อก็จัดการได้อย่างเป็นระเบียบ ผู้ใดควรสอบสวนก็สอบสวน ผู้ใดควรถูกตัดสินโทษก็ลงโทษ แม้แต่รายงานที่ยื่นขึ้นไปก็เขียนอย่างเรียบร้อย เขาเพียงต้องแวะตรวจดูเป็นครั้งคราวแล้วพยักหน้าเท่านั้น