รัตติกาลมืดมิดดุจหมึก ทันใดนั้นเหนือจวนอ๋องเซียวเหยาก็พลันเกิดลมคลั่งพัดกระหน่ำ
กิ่งใบของต้นไหวเก่าแก่กลางลานส่งเสียงกราวเกรียวเพราะแรงลม
เดิมทีเสี่ยวชีนั่งพิงเสาระเบียง หลับตาพักผ่อนอยู่ ทว่าพลันลืมตาขึ้น มือก็กดลงบนด้ามกระบี่แล้ว
เขาเงยหน้ามอง เห็นเงาดำมหึมาทะลุลงมาจากชั้นเมฆ เกล็ดทั่วร่างวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ หางเจียวลากยาวราวธงผืนใหญ่ ไอสังหารอำมหิตนั้นกดดันเสียจนคนที่อยู่ห่างออกไปยังแทบหายใจไม่ออก
แม้มีฝีมือเช่นเขา ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล
“ศัตรูบุก!”
ร่างของเสี่ยวชีวูบไหว พริบตาก็พุ่งไปถึงกลางลาน กระบี่คมเขียวชักออกจากฝักพร้อมเสียงกังวาน เส้นลมปราณทั่วร่างพลุ่งพล่านด้วยพลังภายในและปราณแท้แหลมคม
แทบจะในชั่วขณะเดียวกัน
ฮวาเตี๋ยพุ่งทะลุหน้าต่างจากเรือนข้าง ชุดม่วงพลิ้วสะบัด กระบี่คู่ที่เอวถูกชักออกมาถือไว้แล้ว รอยยิ้มในดวงตาดอกท้อเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเจตนาสังหารเยียบเย็น
“บังอาจนัก กล้าบุกจวนอ๋องยามวิกาล!” ฮวาเตี๋ยตวาดเสียงเย็น พลันไขว้กระบี่คู่ ร่างทั้งร่างประหนึ่งบุปผาสังหารที่เบ่งบานกลางราตรี
ทั้งสองยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ประหนึ่งเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
เงาดำนั้นกดต่ำลงเรื่อย ๆ เสี่ยวชีกับฮวาเตี๋ยขยับตัวแทบจะพร้อมกัน
เสี่ยวชีก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชูกระบี่คมเขียวชี้ขึ้นฟ้า ปลายกระบี่รวมแสงเย็นวาบไว้จุดหนึ่ง กระบวนท่าเริ่มต้นของเส้นขอบฟ้าหนึ่งเดียวพร้อมปลดปล่อยเต็มกำลัง
ฮวาเตี๋ยเอียงกายเล็กน้อย ไขว้กระบี่คู่ กลีบดอกไม้ร่วงโรย ทว่าไอสังหารกลับคมกริบ