เซียวฉงเยวียนมองร่างบอบบางที่ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาทีละก้าว รูม่านตาหดแคบลงฉับพลัน ร่างกายถอยกรูดไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่ได้ โซ่เหล็กครูดพื้นใต้กายเขาจนเกิดเสียงแสบแก้วหู
“เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?”
เขาจ้องเจียงหว่านจวินอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันขวับไปมองฉู่กวน
“ฉู่กวน! เจ้าปล่อยให้นางฆ่าข้าจริงหรือ?! ไม่กลัวว่าเซียวกุ้ยเฟยจะเอาเรื่องในวันหน้า แล้วฝ่าบาทจะพิโรธหรือ?! เจ้าเป็นถึงอ๋องสองอักษร คิดว่าจะรับมือความเกรี้ยวกราดของตระกูลเซียวกับกุ้ยเฟยไหวหรือ?!”
ฉู่กวนไม่กล่าววาจา
เขาเพียงยืนอยู่กับที่ มือทั้งสองไพล่หลัง สายตาสงบนิ่งทอดมองแผ่นหลังของเจียงหว่านจวิน
เขาเคยกล่าวไว้แล้ว
ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็จะค้ำมันไว้เอง
อย่าว่าแต่เซียวกุ้ยเฟยเลย ต่อให้เสด็จพ่อของเขามาเอง... ก็เปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ได้
ในเวลานี้
เจียงหว่านจวินหยุดยืนตรงหน้าเซียวฉงเยวียน มือทั้งสองกำด้ามกระบี่ไว้แน่น ปลายกระบี่จ่ออยู่ตรงอกของเขา
มือของนางสั่นเทาอย่างหนัก ปลายกระบี่สั่นไหวจนเกิดระลอกเล็ก ๆ บนเสื้อคลุมของเซียวฉงเยวียน
เซียวฉงเยวียนจ้องนางเขม็ง เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ริมฝีปากสั่นระริก อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเปล่งคำใดไม่ออก
ยิ่งไปกว่านั้น พลังบำเพ็ญของเขาถูกผนึก ทั้งร่างยังถูกโซ่เหล็กล่ามไว้ จึงไม่อาจขัดขืนได้เลย
เจียงหว่านจวินก้มมองเขา ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ทว่าน้ำตากลับไม่ไหลริน
นางเอ่ยเสียงแหบพร่า ทีละคำทีละประโยค
“เมื่อครู่ท่านบอกว่าบิดาข้าไม่ได้ทำอะไรผิด”
“เช่นนั้น วันนี้ข้าฆ่าท่าน ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเช่นกัน”
ประกายกระบี่วูบผ่าน
ภายในห้องขังพลันเงียบงันไปชั่วขณะ ราวกับแม้แต่อากาศก็แข็งค้าง
ริมฝีปากของเซียวฉงเยวียนยังขยับพะงาบ ลำคอเหลือเพียงเสียงลมหายใจขาดห้วง “แฮ่ก ๆ”