จวนอ๋องเซียวเหยา
ยามฉู่กวนกลับถึงจวนก็เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว
เจียงหว่านจวินกำลังตรวจบัญชีอยู่ในห้องบัญชี ตรงหน้าเป็นสมุดบัญชีหนาเตอะกองหนึ่ง
นางได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นฉู่กวนก็ยิ้มบาง ๆ “กลับมาแล้วหรือ?”
“อืม”
ฉู่กวนเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามนาง “พี่หว่านจวิน ข้าจะพาเจ้าไปพบคนผู้หนึ่ง”
เจียงหว่านจวินชะงัก เงยหน้าขึ้น แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง
“พบใครหรือ?”
“ไปถึงแล้วเจ้าก็จะรู้เอง” ฉู่กวนลุกขึ้นยืน มิได้บอกให้ชัดเจน
เจียงหว่านจวินมองเขาอยู่นาน แต่ไม่ได้ซักถาม เพียงพยักหน้า “ได้”
นางลุกขึ้นเดินตามฉู่กวนออกจากจวนอ๋อง แล้วขึ้นรถม้า
รถม้าแล่นผ่านถนนสายยาว ก่อนเลี้ยวเข้าไปในตรอกที่นางไม่เคยผ่านมาก่อน สุดท้ายจึงหยุดลงหน้าอาคารอันน่าขนลุกแห่งหนึ่ง
กรมต้าหลี่ซื่อ
ใจเจียงหว่านจวินกระตุกวูบ แต่นางมิได้เอ่ยอะไร เพียงเดินตามฉู่กวนเข้าไปในประตูใหญ่
ฉู่กวนพานางผ่านลานเรือนซ้อนกันหลายชั้น มุ่งลึกเข้าไปด้านในตลอดทาง
ทางเข้าคุกใต้ดินอยู่ด้านในสุด ประตูหินแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง แสงจากคบเพลิงส่องลอดออกมา อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับชื้นและสนิมเหล็ก
ฝีเท้าของเจียงหว่านจวินชะงักเล็กน้อย
ฉู่กวนมิได้หันกลับมา เพียงผ่อนฝีเท้าลง
ทั้งสองเดินเรียงกันเข้าไปในคุกใต้ดิน
ทางเดินทอดยาว สองข้างเป็นห้องขังเรียงราย หลังลูกกรงเหล็กมีผู้คนอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด
คนทั้งตระกูลเซียวหลายร้อยชีวิตถูกคุมขังอยู่ที่นี่ ทั้งคนแก่และเด็ก ชายหญิงปะปนกัน บ้างร่ำไห้ บ้างด่าทอ บ้างขดตัวอยู่ในมุมอย่างเงียบงัน
“ปล่อยข้าออกไป! ข้าเป็นคนตระกูลเซียว พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาจับข้า!”
“อ๋องเซียวเหยา! เจ้าต้องตายอย่างอนาถ!”