มังกรเจียวทะยานข้ามนภา ร่างยาวร้อยจั้งแผ่ประกายดำเย็นเยียบใต้แสงจันทร์ เกล็ดเกราะขยับเปิดปิด ส่งเสียงเสียดสีกันแผ่วเบาประหนึ่งโลหะกระทบกัน
ไออำมหิตแผ่คลุมฟ้าดิน กดทับลงมาราวกับจับต้องได้
แม้ยังห่างจากแท่นสูงหลายลี้ ขุนนางบุ๋นแถวหน้าหลายคนที่มีพลังตื้นเขินก็ขาสั่นพั่บ หัวเข่ากระแทกพื้นดังตุบ ๆ คุกเข่าหลั่งเหงื่อเย็น
「นี่... นี่มันตัวอะไรกัน?!」
「สัตว์อสูรปีศาจ! ในเขาเทียนจู้มีสัตว์อสูรปีศาจอยู่จริง ๆ ด้วย!」
「เหตุใดองค์ชายหกจึงยืนอยู่บนหัวมังกรเจียว? เขาสยบเจียวมหึมาตัวนี้ได้หรือ? แต่จะเป็นไปได้อย่างไร?!」
เหล่าขุนนางแตกตื่น โกลาหลวุ่นวายราวกับหม้อโจ๊กเดือด
ฉินเลี่ยก้าวออกมาหนึ่งก้าว กลิ่นอายของนักบุญยุทธ์พลันแผ่กระจาย หมายจะต้านไออำมหิตที่โถมเข้ามาปะทะหน้า
ทว่ามังกรเจียวยังมาไม่ถึง เพียงลมฟ้าที่มันพัดพามาก็กดเสื้อคลุมของเขาให้แนบลำตัว เส้นผมปลิวสะบัดอย่างบ้าคลั่ง
เขาหรี่ตาเฒ่าลง ประกายในดวงตาพลุ่งพล่านด้วยความตื่นตะลึงและสงสัย
เดชอำนาจดุร้ายของมังกรเจียวตัวนี้ ถึงกับทำให้เขาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม
「อย่างน้อย... ก็ระดับนักบุญยุทธ์!」 ฉินเลี่ยสะท้านใจอย่างหนัก
อัครมหาเสนาบดีอุ่นโส่วจัวซ่อนตัวอยู่ในแถวขุนนางบุ๋น ดวงตาสามเหลี่ยมที่หรี่ปรืออยู่เป็นนิจเบิกกว้างขึ้นอย่างยากจะพบเห็น
เขาจ้องเงาร่างชุดเขียวบนหัวมังกรเจียวอยู่นาน ริมฝีปากขยับแผ่วเบา ก่อนเอ่ยออกมาสองคำว่า 「เหลือเชื่อ」
ชั่วขณะนั้น ในใจเขากลับเกิดความเสียใจขึ้นมาเล็กน้อยที่มอบเศษชิ้นส่วนค่ายกลให้โหวฉางซิ่นและคนอื่น ๆ
องค์ชายผู้กลับมาจากแดนเหนือผู้นี้ ไม่ใช่องค์ชายไร้ค่าตามข่าวลือแม้แต่น้อย
หากแต่เป็นมังกรแท้จริง!
มังกรซ่อนกาย บัดนี้ทะยานสู่ฟ้า!
อีกด้านหนึ่ง
ก่อนหน้านี้องค์ชายรองฉู่ชิงชางยังพูดคุยหัวเราะกับรองแม่ทัพอยู่เลย