อีกด้านหนึ่ง
ฉู่ฉือกับฉู่หลินเจียงทยอยออกจากป่ามา
ทั้งสองร่วมมือกันล่าสัตว์ได้ไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับฉู่ชิงชางและคนอื่น ๆ แล้ว ยังห่างชั้นกันลิบลับ
ฉู่ฉือพลิกตัวลงจากม้า ยัดบังเหียนคืนให้คนข้าง ๆ ท่าทางผ่อนคลายราวกับปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม
เดิมทีเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว
ขอเพียงคะแนนไม่ย่ำแย่จนเกินไปก็พอ
ทว่าเมื่อเห็นคะแนนของฉู่กวนในการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ สายตาของเขากลับชะงักค้างทันที
“ห้าสิบแปด?”
ฉู่ฉือแทบไม่อยากเชื่อ
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดี
ฝีมือของฉู่กวนไม่ธรรมดา ต่อให้ลุยเพียงลำพัง ก็ไม่น่าจะได้คะแนนน้อยเพียงเท่านี้
ยิ่งไปกว่านั้น จากคำพูดของเหล่าขุนนางรอบกาย เขายังได้รู้ว่า
คะแนนของฉู่กวนดูเหมือนจะหยุดนิ่งมานานแล้ว ไม่ขยับขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ชอบมาพากล เก้าในสิบส่วนต้องมีอะไรผิดปกติ ด้วยฝีมือและความสามารถของเขา จะได้คะแนนแค่นี้ได้อย่างไร หรือว่า...ประสบเหตุไม่คาดฝัน?”
ฉู่ฉือขมวดคิ้วแน่น ในใจรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ขณะเดียวกัน
เบื้องล่างแท่นสูง เหล่าขุนนางจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันเป็นหย่อม ๆ
“จิ้งอ๋องได้สองร้อยสิบเจ็ดคะแนน อ๋องอู๋ได้หนึ่งร้อยเก้าสิบหก ปีนี้การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิช่างดุเดือดจริง ๆ!”
“สองอ๋องช่วงชิงกัน ย่อมต้องน่าชมอยู่แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าในฝูงพยัคฆ์จะมีหมาป่าปะปนเข้ามาด้วย”
“เจ้าหมายถึงอ๋องเซียวเหยาหรือ? จุ๊ ๆ ห้าสิบแปดคะแนน ช่างทำให้ฝ่าบาทต้องขายหน้าจริง ๆ”
“ดูท่าคะแนนที่กระโดดขึ้นมาก่อนหน้านี้ คงเป็นแค่แมวตาบอดเจอหนูตาย โชคช่วยเท่านั้น! ตั้งนานแล้วยังไม่มีคะแนนเพิ่ม เกรงว่าจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้!”
ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
ไม่รู้ว่าขุนนางคนใดหัวเราะเบา ๆ แล้วแทรกขึ้นว่า “บางทีอาจหลงทางอยู่ก็ได้?”
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นรอบด้านทันที
ขุนนางหนุ่มหลายคนหัวเราะจนไหล่สั่น
“คงไม่ถึงกับหลงทางหรอก แต่เข้าป่ามาคนเดียว ไม่มีใครนำทางให้ ก็แทบไม่ต่างจากแมลงวันไร้หัว”