เรื่องราวในที่แห่งนี้สิ้นสุดลง
ฉู่กวนกลับไปยังห้องพัก นั่งขัดสมาธิบนเตียง เพียงขยับความคิดเล็กน้อย ติ่งหงเหมิงที่อยู่ลึกในทะเลจิตก็ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ
ตัวติ่งมืดหม่น ลวดลายบนผิวราวกับหมื่นสัตว์กำลังวิ่งทะยาน
เขาจมจิตลงไปในติ่ง เตรียมปิดด่านบำเพ็ญสักครา
เรียกว่าปิดด่าน
แท้จริงแล้วทุกวันเขาบำเพ็ญไม่เคยขาด ร่างกายหล่อหลอมตนเองด้วยเคล็ดวิชาอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่สิ่งที่ต้องขบคิดในวันนี้คือเส้นทางสู่ขั้นนักบุญยุทธ์ของเขา
นักบุญยุทธ์คือผู้ศักดิ์สิทธิ์ในวิถียุทธ์ เป็นตัวตนที่บรรลุถึงจุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์
แต่ผู้แข็งแกร่งในขอบเขตนี้ เขาสังหารได้มานานแล้ว
ทว่าการสังหารนักบุญยุทธ์กับการก้าวเข้าสู่ขอบเขตนั้นด้วยตนเอง เป็นคนละเรื่องกัน
ขอบเขตของเขาติดค้างอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นราชันยุทธ์มาโดยตลอด ราวกับยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ประตูอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่กลับผลักไม่ออกเสียที
จนกระทั่งไม่นานมานี้ เขาจึงเริ่มเข้าใจบางอย่างราง ๆ
รากฐานที่สั่งสมมาของเขาลึกล้ำเกินไป
ตันเถียนของผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตเดียวกันเป็นเพียงแอ่งน้ำ ทว่าตันเถียนของเขากลับเป็นมหาสมุทร
เส้นลมปราณของผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตเดียวกันมีเพียงลำธารไหลผ่าน ส่วนในเส้นลมปราณของเขาคือสายน้ำมหึมาที่เชี่ยวกราก
รากฐานอันลึกล้ำนี้ทำให้เขาก้าวข้ามข้อจำกัดระหว่างขอบเขตใหญ่ ๆ และสังหารศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าได้อย่างไม่เกรงกลัว
แต่ในขณะเดียวกัน มันก็กลายเป็นหนึ่งในอุปสรรคใหญ่ที่สุดที่ขัดขวางไม่ให้เขาทะลวงสู่ขั้นนักบุญยุทธ์
“แต่นี่เป็นเพียงด่านแรก สำหรับข้าแล้วไม่ใช่ปัญหา รากฐานที่สั่งสมมาของข้าใกล้จะเพียงพอแล้ว สิ่งที่ขวางข้าอย่างแท้จริง... คือด่านที่สอง”
ฉู่กวนพึมพำในใจ แววรู้แจ้งค่อย ๆ ปรากฏในดวงตา
เหตุที่นักบุญยุทธ์อยู่เหนือราชันยุทธ์ ก็เพราะนักบุญยุทธ์สามารถเชื่อมโยงกับฟ้าดิน และหยิบยืมพลังฟ้าดินมาใช้ได้
แต่พลังของเขากลับเป็นหนึ่งเดียวสมบูรณ์ ราวกับโลกใบเล็กที่แยกขาดจากฟ้าดิน หมุนเวียนได้ด้วยตนเองและพึ่งพาตนเองได้
พลังนี้ก้าวข้ามพลังฟ้าดินทั่วไปที่เขาสัมผัสรับรู้ได้ไปแล้ว