ฉู่กวนยืนนิ่งอยู่กับที่ มองกำแพงน้ำมหึมาที่ปกคลุมฟ้าดินและหัวเจียวขนาดใหญ่กว่าหินโม่ซึ่งพุ่งกระแทกเข้ามาจากด้านหลัง สีหน้าไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับดูสนอกสนใจอยู่บ้างด้วยซ้ำ
ลมคลั่งจากเจียวมหึมาพัดต้นไม้ใหญ่หลายต้นที่ต้องใช้คนโอบถึงจะรอบถอนรากถอนโคน กำแพงน้ำซัดลงมา กวาดก้อนหินระเกะระกะริมฝั่งให้กลิ้งกระจัดกระจายราวกับน้ำเดือด
ฉู่กวนยกมือขึ้น
ยื่นไปข้างหน้าเบา ๆ
กางนิ้วทั้งห้าออก ก่อนจะหุบลง
ด้ามกระบี่กุยซวีปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เขากำมันไว้มั่น
จากนั้น
ค่อย ๆ ชักออกจากฝัก
ตัวกระบี่ประหนึ่งถูกดึงออกมาจากความว่างเปล่าทีละนิ้ว ทั้งเล่มดำสนิทราวหมึก ไร้ซึ่งประกายแสง
ทว่าในชั่วขณะที่มันชักออกจากฝักจนหมด แสงสว่างรอบกายพลันคล้ายถูกดูดกลืนไปทั้งหมด
แสงจันทร์ ประกายระยิบระยับที่สะท้อนจากละอองน้ำ และแสงรุ้งจากน้ำตกที่กระทบโขดหิน ล้วนคล้ายถูกแรงบางอย่างดึงดูดให้หลั่งไหลไปหากระบี่ยาวสีดำเล่มนั้น
แสงสว่างระหว่างฟ้าดินมืดลงชั่วขณะ ประกายเจิดจ้าทั้งหมดรวมตัวกันบนคมกระบี่ ก่อนจะราวกับถูกคมกระบี่กลืนกินจนหมดสิ้น
ในชั่วขณะที่เจียวมหึมาพุ่งเข้าชน ฉู่กวนก็ฟาดกระบี่ออกไป
กระบี่กุยซวีฟันเฉียงลงจากขวาบน ตัวกระบี่สีดำสนิทกรีดเป็นเส้นโค้งสีหมึก คมกระบี่ฟันลงตรงกลางหัวเจียว ตัดผ่านเกล็ดและแหวกเนื้อหนัง
“ตูม!!!”
คลื่นพลังระเบิดออก
ร่างมหึมายาวร้อยจั้งของเจียวพุ่งต่อไปไม่หยุด ยังคงกระแทกเข้าหาคมกระบี่อย่างดุดัน ทั้งยังดันไปข้างหน้าอีกหลายจั้ง
โขดหินใต้เท้าฉู่กวนแตกร้าวทีละชั้น ทว่าทั้งสองเท้าของเขาปักแน่นอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงกดข้อมือลง กระบี่จึงฟาดลงหนักกว่าเดิม