พรวดเดียวเพิ่มขึ้น 30 คะแนน!
ทั่วทั้งลานพลันฮือฮา
“30 คะแนน?! เพิ่มขึ้นทีเดียว 30 คะแนนเลยหรือ?!”
“เป็นไปได้อย่างไร? คะแนนระดับนี้มีแต่สัตว์ประหลาดที่แทบเทียบเคียงมหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัดได้เท่านั้นถึงจะทำได้! อ๋องเซียวเหยาอยู่เพียงลำพัง ข้างกายก็ไม่มีผู้ช่วยสักคน แล้วจะสังหารอสูรร้ายเช่นนี้ด้วยตนเองได้อย่างไร?”
“แต่คะแนนกระโดดขึ้นจริง ๆ ไม่มีทางปลอมได้...”
“ก่อนหน้านี้เขามีแค่ 28 คะแนนไม่ใช่หรือ? ครึ่งวันมานี้ไม่มีความเคลื่อนไหว หรือว่าไล่ตามสัตว์ประหลาดตัวนั้นมาตลอด จนตามทันแล้วถึงสังหารได้?”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไม่ขาดสาย
ขุนนางหลายคนที่ก่อนหน้านี้ยังมั่นใจว่าฉู่กวนเดินผิดทาง ต่างชะงักค้าง รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าแข็งทื่อไปหมด
ปลายนิ้วของพระสนมอวี๋จิกลงกลางฝ่ามืออย่างแรง จนผิวน้ำในถ้วยชาสั่นเป็นวงระลอก
นางจ้องป้ายองค์ชายเขม็ง สมองอื้ออึงไปหมด
ยังไม่ตายหรือ?
โหวฉางซิ่นลงมือไม่สำเร็จหรือ?
ราชันยุทธ์สามคนรุมสังหาร เหตุใดถึงไม่สำเร็จ?
เมื่อครู่นางยังรู้สึกสะใจอยู่แท้ ๆ แต่บัดนี้ความยินดีทั้งหมดกลับกลายเป็นน้ำเย็นเฉียบ ราดลงมาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
เซียวกุ้ยเฟยเองก็ชะงักไปชั่วขณะ แม้พยายามรักษาท่าทีสง่างามไว้สุดกำลัง แต่ข้อนิ้วที่ประคองถ้วยชากลับซีดขาวเล็กน้อย
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นเอนกายอยู่ใต้ร่มฉัตรสีเหลืองทอง เปลือกตาที่หรี่ลงค่อย ๆ เปิดขึ้น เขากวาดตามองตัวเลขบนป้าย ก่อนมุมปากจะขยับเพียงน้อยนิดจนแทบสังเกตไม่เห็น
“น่าสนใจ”
เขาพึมพำสองคำเสียงแผ่ว แล้วหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ก่อนหน้านี้ เขาเคยให้ฉินเลี่ยและคนอื่น ๆ ลองทายว่าใครจะได้ตำแหน่งผู้ชนะการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้