เมื่อฉู่กวนได้ยินเสียงนั้น เขาก็อดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจียวตัวนี้จะพูดภาษามนุษย์ได้ แถมเสียงยังอ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้ แทบไม่ต่างจากเด็กเล็ก ๆ
แต่เช่นนี้หมายความว่า เจียวมหึมาร่างใหญ่ยาวกว่าร้อยจั้งตรงหน้า แท้จริงแล้วอาจอยู่เพียงช่วงวัยเยาว์ของสัตว์อสูรหรือไม่?
ฉู่กวนไม่ได้คิดต่อ เพียงจ้องศีรษะเจียวที่ก้มต่ำแล้วถามว่า “เจ้าพูดได้หรือ?”
เจียวมหึมากะพริบตาเรียวตั้ง เสียงอ่อนเยาว์ในใจดังขึ้นอีกครั้ง “ได้... ได้เล็กน้อยขอรับ นายท่าน”
ฉู่กวนหรี่ตาลงเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถามอีกว่า “เจ้าเรียกชื่ออะไร มาจากที่ใด อยู่ในหุบเขานี้มานานเท่าไรแล้ว แล้วบิดามารดาของเจ้าอยู่ที่ไหน?”
เจียวมหึมาเงียบไปพักใหญ่
ศีรษะขนาดมหึมาเอียงเล็กน้อย ความงุนงงปรากฏในดวงตาเรียวตั้ง ก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกักว่า “ข้า... ไม่รู้”
ฉู่กวนเลิกคิ้ว “ไม่รู้?”
“ข้าไม่มีชื่อ” เสียงของเจียวมหึมาเบาลงเรื่อย ๆ “ตั้งแต่เกิดข้าก็อยู่ในสระแห่งนี้ ไม่เคยไปที่อื่น และไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นอย่างไร... เรื่องที่นายท่านถาม ข้าล้วนไม่รู้เลย”
ฉู่กวนจ้องมันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก
สรุปแล้ว เขาอุตส่าห์เสียแรงตั้งนานเพื่อสยบเจียวปัญญาทึบที่ไม่รู้อะไรสักอย่างมาได้ตัวหนึ่ง
เดิมทีคิดว่าเจียวมหึมาตัวนี้มีชีวิตมาหลายร้อยปี ทั้งยังอยู่ในส่วนลึกของเขาเทียนจู้ อย่างไรก็น่าจะรู้ความลับบางอย่างบ้าง อย่างเช่นในเทือกเขาแห่งนี้ยังมีร่องรอยของสัตว์อสูรตัวอื่นหรือไม่
ใครจะคิดว่าถามอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง
แต่ยังดีที่ฟังภาษามนุษย์เข้าใจก็พอแล้ว