นอกท้องพระโรงเซวียนเจิ้ง ขุนนางทั้งหลายมาชุมนุมกัน รอการเริ่มประชุมราชสำนัก
องค์ชายสามฉู่ฉือสวมชุดขุนนาง สีหน้าดูเป็นปกติ
ทว่าเมื่อเห็นฉู่กวนอยู่ไม่ไกล ร่างกายของเขากลับเกร็งขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
หัวใจพลันกระตุก ก่อนจะขยับถอยไปอีกหลายก้าวอย่างแนบเนียน
「องค์ชาย」
เสียงทุ้มต่ำดังมาจากข้างกาย
ฉู่ฉือหันไปมอง ผู้พูดคือชายชราในชุดคลุมสีม่วง เส้นผมบริเวณขมับขาวโพลน เขาคือเผยจื้อหย่วน เสนาบดีกรมพิธีการคนปัจจุบัน และเป็นบุคคลชั้นแนวหน้าของกลุ่มขุนนางฝ่ายบุ๋น
เผยจื้อหย่วนลดเสียงลงต่ำ ทว่าน้ำเสียงแฝงความตักเตือน «การขึ้นประชุมราชสำนักก็ประหนึ่งการลงสนามรบ องค์ชายควรสงบนิ่ง อย่าแสดงความหวาดหวั่น»
ฉู่ฉือยิ้มขื่น รับคำว่า «คำกล่าวของท่านเผยถูกต้องยิ่ง»
ทว่าในใจกลับคิดว่า เขาจะไม่หวาดหวั่นได้อย่างไร?
ท่านอาวุโสโม่ติดตามเขามานานกว่าสิบปี เป็นยอดฝีมือชั้นสูงในหมู่มหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัด กลับถูกฉู่กวนสังหารด้วยนิ้วเดียว ไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้
ฝีมือระดับนั้น อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในขั้นราชันยุทธ์
ยามนี้ข้างกายเขาไม่มีผู้แข็งแกร่งให้พึ่งพาอีกแล้ว แม้ทางพระมารดาจะยังมีไพ่ตายอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยยามคับขันตรงหน้าไม่ได้
เผยจื้อหย่วนมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่กล่าวอะไรต่อ
อีกด้านหนึ่ง
โหวฉางซิ่นโจวเหมี่ยนยืนอยู่แถวหน้าของเหล่าขุนพล รูปร่างกำยำโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน
เขาเห็นฉู่กวนเช่นกัน แต่ไม่ได้หลบเลี่ยง กลับหรี่ตาพินิจอยู่ครู่หนึ่ง แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
«ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าเด็กนี่มีความสามารถอันใด ถึงสังหารโหวหลิงตู้กับเสิ่นเฮ่อเหนียนได้»