“จะวางไว้ตรงไหนก็แล้วแต่ ไม่เกี่ยวกับข้า”
สิ้นคำ
ผู้อาวุโสชุดเทาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาพินิจฉู่กวน แววตาแฝงการพิจารณาและความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย
นับแต่ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์ ก็เนิ่นนานแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ โดยเฉพาะผู้ที่เอ่ยวาจานั้นยังเป็นคนรุ่นหลัง ทั้งยังดูเยาว์วัยอย่างยิ่ง
เขาไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของฉู่กวน
ทว่าด้วยระดับการบำเพ็ญของเขา อีกทั้งยังบรรลุขั้นนักบุญยุทธ์ในทุ่งร้าง จึงได้รับแรงหนุนจากฟ้าดินแห่งนี้อยู่บ้าง ทำให้สัมผัสได้ว่าปราณของฉู่กวนแข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยความเยาว์วัย
“คนหนุ่ม หอจินอวี้ยืนหยัดมาได้พันปี แม้ผู้อาวุโสจะมิใช่คนของหอจินอวี้ แต่ก็นับเป็นเพื่อนบ้านอยู่ครึ่งหนึ่ง เจ้าโค่นหอใหญ่ของเขาจนสิ้นซาก ถอนรากถอนโคนเช่นนี้ ย่อมไร้น้ำใจเกินไป” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
ในระดับหนึ่ง หอจินอวี้ยืนหยัดอยู่ในทุ่งร้างมานานหลายปี ก่อนหน้านี้ก็เคยมีผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งก้าวนักบุญยุทธ์ปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างหอกับเขาย่อมมีอยู่บ้าง
ฉู่กวนยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “น้ำใจหรือ? ตอนหอจินอวี้ลงมือกับข้า เคยเห็นแก่ไมตรีบ้างหรือไม่?”
ผู้อาวุโสชุดเทาหรี่ตาลงเล็กน้อย “หอจินอวี้ทำอะไรไว้ ผู้อาวุโสไม่ทราบ แต่ทุ่งร้างก็มีกฎของทุ่งร้าง เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ อย่างไรก็ต้องมีคำชี้แจง”
“คำชี้แจง?” ฉู่กวนหัวเราะเบา ๆ “ท่านต้องการคำชี้แจงแบบใด?”
“อย่างน้อยก็ต้องให้คำอธิบายแก่ขุมกำลังอื่นในทุ่งร้าง” น้ำเสียงของผู้อาวุโสชุดเทาหนักแน่นขึ้นหลายส่วน “วันนี้เจ้าทำลายหอจินอวี้ วันพรุ่งจะไปเคาะประตูบ้านขุมกำลังอื่นทีละแห่งหรือ? ผู้อาวุโสอยู่ในทุ่งร้างมาร้อยปี จะยืนมองคนนอกก่อเรื่องตามอำเภอใจไม่ได้”