จวนอ๋องเซียวเหยา
ยามฮวาเตี๋ยกับเสี่ยวชีกลับมา
ฉู่กวนกำลังยืนอยู่ใต้ต้นไหวเก่าแก่กลางลาน มือประคองถ้วยชาที่เย็นชืดไปแล้ว
「คุณชาย จัดการเรียบร้อยแล้ว」ฮวาเตี๋ยประสานมือคารวะ
เสี่ยวชีกอดกระบี่ก้มคำนับ ไม่เอ่ยสักคำ
ฉู่กวนพยักหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย 「ลำบากพวกเจ้าแล้ว ไปพักเถิด」
ทั้งสองถอยออกไป
ฉู่วางถ้วยชาเย็นชืดลงบนโต๊ะหิน ไพล่มือไว้ด้านหลัง สายตามองไปยังส่วนลึกของราตรี
เรื่องที่ควรจัดการก็จัดการเสร็จสิ้นแล้ว
คนที่ควรฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว
ต่อจากนี้ ก็ถึงเวลาจัดการเรื่องสัญญาหมั้นหมายเสียที
ฉู่กวนไม่ใช่คนลังเลไม่เด็ดขาด
เย่เมี่ยวอี๋ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา เขาก็ไม่ใส่ใจ นางจะมองเขาอย่างไรไม่เคยอยู่ในสิ่งที่เขาคำนึงถึง
แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะแต่งกับนางเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เพียงเพราะเหตุผลนานาประการ จึงยังไม่ได้จัดการเรื่องนี้ในทันที
บัดนี้ได้พบตัวนางแล้ว เรื่องที่ควรตัดขาดก็ถึงเวลาตัดขาด
「หาเวลาเข้าวังสักครั้ง ให้เสด็จพ่อของข้า...ถอนพระบัญชาเถิด!」ฉู่กวนคิดเช่นนี้ในใจ
ที่จริงเขาจะเพิกเฉยเสียก็ได้ เพียงแต่ในใจยังคงคำนึงถึงน้ำใจที่เย่หนานเทียนเคยมอบให้
ฉู่กวนดึงสติกลับมา ก่อนหันกายเดินออกจากจวน
เขายังต้องไปกรมต้าหลี่ซื่ออีกแห่ง
ช่วงหลายวันนี้แม้เขาไม่ได้เข้าไปทำงาน แต่โจวเหวินยังคงจัดการงานอยู่ บัดนี้ก็ถึงเวลาตรวจดูความคืบหน้าแล้ว
ฉู่กวนออกจากจวน
เขาพลิกกายขึ้นหลังม้า มุ่งหน้าไปยังกรมต้าหลี่ซื่อ
เมื่อฉู่กวนไปถึง โถงหลักของกรมต้าหลี่ซื่อยังคงสว่างไสว
เขาผลักประตูเข้าไป เห็นโจวเหวินกำลังก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะ เบื้องหน้ามีสมุดกองหนา มือกำพู่กันด้ามหนึ่งที่ปลายสึกจนแทบไม่เหลือขน เขียนบางอย่างลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินเสียง โจวเหวินเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นว่าเป็นฉู่กวนก็รีบลุกขึ้นคารวะ 「ใต้เท้า!」