หอสุราฟังวายุ
คนหนุ่มในอาภรณ์แพรหรูหราสามสี่คนล้อมเคาน์เตอร์จนแน่นขนัด
ผู้นำกลุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าขาวสะอาด ระหว่างคิ้วและดวงตามีความหยิ่งยโสติดตัวมาแต่กำเนิด เขาคือเจิ้งจิ่น บุตรชายคนรองสายตรงแห่งจวนกั๋วกงเจิ้ง
มือข้างหนึ่งของเขาวางพาดบนเคาน์เตอร์ ส่วนอีกข้างลูบคลำหยกเนื้อแพะที่ห้อยอยู่ตรงเอวอย่างเล่น ๆ สายตากวาดมองซ่งผิง ผู้ดูแลร้านที่ยืนยิ้มประจบอยู่เบื้องหน้าอย่างเกียจคร้าน
“ผู้ดูแลซ่ง ครบกำหนดสามวันแล้ว คำตอบที่ข้าต้องการเล่า?”
ซ่งผิงยิ้มประจบ พลางประสานมือกล่าวว่า “คุณชายเจิ้ง ผู้เฒ่าผู้นี้เป็นเพียงคนดูแลกิจการแทนผู้อื่น เบื้องหลังหอสุราแห่งนี้ยังมีเจ้าของอีกคน ผู้เฒ่าผู้นี้ตัดสินใจเองไม่ได้จริง ๆ ขอรับ”
“ตัดสินใจเองไม่ได้?” เจิ้งจิ่นหัวเราะเยาะ “เช่นนั้นก็ไปเรียกคนที่ตัดสินใจได้มา หรือไม่ก็ส่งมอบโฉนดที่ดินมาแต่โดยดี ข้าจะเปิดทางให้เจ้า ได้เงินไปแล้วก็ย้ายออกไปอย่างมีหน้ามีตา หากไม่เช่นนั้น...”
เขายังพูดไม่ทันจบ คนหนุ่มหลายคนด้านหลังก็ส่งเสียงสนับสนุนขึ้นมาแล้ว
“พี่เจิ้ง จะเสียเวลาพูดกับเขาไปไย? สั่งคนขนของออกไปเลย!”
“นั่นสิ ก็แค่หอสุราโกโรโกโสแห่งหนึ่ง!”
“ผู้ดูแลซ่ง คิดให้ดีเถิด เบื้องหลังพี่เจิ้งคือจวนกั๋วกงเจิ้ง!”
หลายคนพูดจาเซ็งแซ่ เต็มไปด้วยความอันธพาลแบบฉบับลูกหลานตระกูลใหญ่
รอยยิ้มบนใบหน้าซ่งผิงไม่ลดลงแม้แต่น้อย ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับมีประกายสังหารวาบผ่านจาง ๆ
หอฟังวายุเป็นสถานที่เช่นไรน่ะหรือ?
องค์กรข่าวกรองที่ฝ่าฟันเข่นฆ่ามาตลอดเส้นทางแดนเหนือ เลือดที่เปื้อนมือมีมากกว่าสุราที่คุณชายพวกนี้เคยดื่มเสียอีก