เมื่อโจวเหวินออกมาจากโถงใหญ่ น่องขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรง
เขาพิงเสายืนอยู่นานกว่าจะข่มคลื่นโหมกระหน่ำในใจลงได้
จับกุมคนโดยตรง รีดเค้นคำสารภาพด้วยการทรมาน โดยไม่ต้องมีหลักฐานเลยหรือ?
โจวเหวินทำงานในกรมต้าหลี่มาสามสิบปี คดีที่เคยไต่สวนมีไม่ต่ำกว่าพันก็แปดร้อย แต่ที่ผ่านมาเขาทำทุกอย่างตามขั้นตอน สืบหาเบาะแส รวบรวมหลักฐาน ไต่สวนในศาล ขาดแม้แต่ขั้นตอนเดียวไม่ได้
ต่อให้เป็นคดีใส่ร้าย ก็ยังต้องดำเนินตามกระบวนการเช่นนี้ สิ่งใดที่ต้องกุขึ้นมาก็ต้องกุให้แนบเนียน
“บ้าไปแล้ว... บ้ากันไปหมดแล้ว...”
โจวเหวินพึมพำเสียงต่ำ พลางส่ายหน้า
แต่เขาก็เข้าใจดีว่า ตอนนี้ตนเป็นคนของฉู่กวนแล้ว
เขาไม่คิดว่าฉู่กวนจะเป็นคนบุ่มบ่ามทำอะไรโดยไร้ความมั่นใจ อีกทั้งยังรู้ด้วยว่า นับตั้งแต่ติดตามฉู่กวนในวันนั้น เขาก็ไม่มีทางเลือกอีกต่อไป
ท่านอ๋องสั่งให้ทำสิ่งใด เขาก็ต้องทำสิ่งนั้น!
โจวเหวินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนยืดกายขึ้นทันควัน แล้วก้าวไปยังโถงข้าง
ภายในโถงข้าง
หวังโส่วเต๋อกับหลี่หยวนหล่างนั่งหันหน้าเข้าหากัน ต่างถือถ้วยชาไว้ในมือ สนทนาสัพเพเหระอย่างไม่จริงจังนัก
เมื่อเห็นโจวเหวินเข้ามา
หวังโส่วเต๋อเหลือบตามองเขา น้ำเสียงเจือความไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน “เสมียนโจว ท่านอธิบดีกรมกลับไปแล้วหรือ?”
โจวเหวินพยักหน้า เดินตรงไปหยุดยืนเบื้องหน้าทั้งสอง
“ผู้ตรวจการหวัง เสมียนหลี่ ท่านอธิบดีกรมมีคำสั่ง ให้เรียกเจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรทั้งหมดของกรมต้าหลี่มารวมตัวกันที่ลานหน้าโถงใหญ่เดี๋ยวนี้!”
มือที่ถือถ้วยชาของหวังโส่วเต๋อชะงักไป เขามองสีหน้าของโจวเหวิน แล้วเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ