แรงสั่นสะเทือนและเสียงระเบิดอันมหึมาดึงดูดแขกเหรื่อทั้งปวงให้พากันวิ่งมาดู
แรงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวยังทำให้กำแพงสีขาวที่มัดพลุพิงไว้แต่แรกพังถล่มลงมาด้วย
โชคดีที่สวี่จิ้งหยางโอบเซียวอันถังหลบไปหลังเสาสูงใต้ระเบียงได้ทันท่วงที จึงป้องกันคลื่นระเบิดไว้ได้แทบทั้งหมด
บ่าวหญิงและบ่าวชายจำนวนมากวิ่งกรูเข้ามา ร้องไห้ตะโกนพลางรับเซียวอันถังไปจากมือของนาง
เจ้าตัวน้อยตกใจจนตัวแข็ง มือกำชายเสื้อของสวี่จิ้งหยางแน่น ไม่ยอมปล่อย
ไม่ว่าใครจะเข้ามารับ เขาก็ไม่กล้าตามไป จนกระทั่งเห็นเซียวเหอเย่กลับมา จึงร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
“ท่านพ่อ ฮือ ฮือ...”
คนข้างกายเซียวเหอเย่เข้ามาอุ้มเขาไป
ครั้นเงยหน้าขึ้น สายพระเนตรดำสนิทที่ทอดมองสวี่จิ้งหยางก็มีแววห่วงใยวูบผ่านอย่างยากจะสังเกต
ต่อหน้าผู้คน เซียวเหอเย่ไม่ได้ถามสิ่งใด เพียงสั่งให้คนพาสวี่จิ้งหยางไปห้องรับรองทันที แล้วเชิญหมอมาตรวจรักษานาง
ยามสวี่จิ้งหยางเดินตามบ่าวออกไป นางสังเกตเห็นชัดเจนว่าองค์รัชทายาทกับอ๋องผิงต่างทอดสายตามองนางด้วยสีหน้าแฝงนัย
ความสัมพันธ์ในการร่วมมือระหว่างนางกับเซียวเหอเย่คงถูกเปิดเผยโดยไม่อาจเลี่ยงแล้ว
แต่ยังดีที่ยังพอมีหนทางแก้ไข
สวี่จิ้งหยางนั่งเงียบอยู่ในห้องรับรอง ไม่เอ่ยวาจาสักคำ พลางครุ่นคิดหาหนทางรับมือ
เมื่อครู่หมอเคยมาครั้งหนึ่ง เพราะเห็นว่านางเป็นสตรี จึงไม่กล้าตรวจดูว่านางได้รับบาดเจ็บหรือไม่
เขาจึงได้แต่ซักถามด้วยวาจา ครั้นเห็นสวี่จิ้งหยางตอบได้อย่างคล่องแคล่ว ดูคล้ายไม่ได้รับผลกระทบใด จึงจากไป
เวลาจุดธูปหนึ่งดอกผ่านไป เซียวเหอเย่ก็พาไป๋เหอเข้ามา
ไป๋เหอเข้ามาแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ประสานมือขออภัยสวี่จิ้งหยางก่อน
“ขอคุณหนูใหญ่สวี่โปรดให้อภัย เมื่อครู่กระหม่อมได้ยินความเคลื่อนไหวผิดปกติจากเรือนข้าง จึงตามไปตรวจดู”