วันนี้จวนอ๋องครึกครื้นเป็นพิเศษ คงเป็นเพราะถึงวันคล้ายวันเกิดขององค์ชายรัชทายาทน้อย
เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์มากมายมาร่วมงาน ส่วนสวี่จิ้งหยางเข้าจวนอ๋องทางประตูหลัง
นางไม่สะดวกปรากฏตัวที่ลานหน้า เกรงว่าคนนอกจะเห็นว่านางไปมาหาสู่กับเซียวเหอเย่อย่างใกล้ชิด
องครักษ์ลับคนสนิทของเซียวเหอเย่นำทางนางไปยังห้องหนังสือด้านนอก
ยามเดินผ่านระเบียงยาว บ่าวรับใช้หลายคนหอบหิ้วพลุห่อแล้วห่อเล่าผ่านข้างกายนางไป
สวี่จิ้งหยางเหลือบมองสองสามครั้ง ก่อนจะเบนสายตากลับมา
เมื่อมาถึงห้องหนังสือ
องครักษ์ลับผู้นั้นมีนามว่าไป๋เหอ เขากล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “คุณหนูใหญ่สวี่โปรดรออยู่ที่นี่สักครู่ ท่านอ๋องกำลังรับรองแขกอยู่ด้านหน้า อีกประเดี๋ยวจึงจะพาองค์ชายรัชทายาทน้อยมาพบ”
สวี่จิ้งหยางพยักหน้าให้เขา “ขอบคุณ เมื่อครู่ตอนเดินมา ข้าเห็นบ่าวรับใช้กำลังขนพลุ นำมาเตรียมฉลองวันคล้ายวันเกิดขององค์ชายรัชทายาทน้อยหรือ”
ไป๋เหอตอบว่า “ขอรับ หลังพลบค่ำจะจุดพลุ”
กล่าวจบ เขาก็ขอตัวออกไปก่อน พร้อมปิดประตูตามหลัง
สวี่จิ้งหยางเกิดความสงสัยขึ้นในใจ
พลุในยุคนี้ล้วนได้รับการปรับปรุงแล้วหรือ
เมื่อครู่ตอนบ่าวรับใช้หอบพลุเดินผ่านหน้านาง ประสาทสัมผัสอันเฉียบไวของนางได้กลิ่นดินปืนเข้มข้น
สวี่จิ้งหยางฝึกวรยุทธ์ จึงมีประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบคม อีกทั้งเคยคลุกคลีอยู่กับดินปืนและปืนใหญ่ในสนามรบ ย่อมคุ้นเคยกับกลิ่นนี้เป็นพิเศษ
หากนางจำไม่ผิด พลุธรรมดาย่อมไม่มีกลิ่นดินประสิวรุนแรงถึงเพียงนั้น
มีเพียงดินปืนเท่านั้นที่ต้องใช้ดินประสิวในปริมาณมากเช่นนี้
นางกำลังเป็นห่วงเรื่องหนึ่ง พลุที่มีแรงระเบิดรุนแรงถึงเพียงนี้ หากจุดขึ้นมาจะเกิดเรื่องหรือไม่
ทันใดนั้น สวี่จิ้งหยางพลันเงยหน้าขึ้น นึกถึงเรื่องหนึ่งในชาติก่อน