ลู่หยุนเซินกล่าวว่า “คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสวี่ สวี่จิ้งหยาง กลับมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ สามารถใช้ก้อนหินเป็นอาวุธลับจากระยะไกล ทำให้กระหม่อมบาดเจ็บได้”
เขาฉีกเสื้อบริเวณบ่าของตนออก เลือดพลันไหลรินตามนิ้วลงมา
อ๋องผิงเห็นกับตาว่าบนต้นแขนของเขาขาดเนื้อไปชิ้นหนึ่ง ยาวประมาณนิ้วก้อย
ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของอ๋องผิงปราศจากรอยยิ้ม
“แน่ใจหรือว่าบาดเจ็บเพราะก้อนหิน?”
“พ่ะย่ะค่ะ” ลู่หยุนเซินขมวดคิ้ว “ตั้งแต่ตอนซุ่มดัก ข้าน้อยก็เห็นนางใช้เคล็ดวิชาเด็ดใบไม้เฉือนคอ ปัดหินจุดไฟในมือองค์ชายรัชทายาทน้อยจนร่วง มิฉะนั้นข้าน้อยคงไม่กล้าเสี่ยงลงมือ”
เขาต้องแน่ใจว่าแผนการไร้ช่องโหว่ เดิมคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้ตนออกมารับมือ ใครจะคิดว่าจู่ ๆ สวี่จิ้งหยางจะโผล่มากลางทาง
ไม่เพียงทำลายแผนการของอ๋องผิง ยังทำให้เขาบาดเจ็บอีกด้วย
“เคล็ดวิชาเด็ดใบไม้เฉือนคอ?” อ๋องผิงรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ใดมาก่อน
ลู่หยุนเซินกล่าวว่า “ครั้งยุทธการที่เขาหงซาน แม่ทัพใหญ่เสินเช่อใช้วิชานี้ปลิดศีรษะแม่ทัพฝ่ายศัตรู ได้ยินว่าครานั้นหมอกหนาปกคลุมทั่วผิวน้ำ มีเพียงเรือลำเดียวลอยเดียวดาย ทุกคนได้ยินเพียงเสียงแต่ไม่เห็นตัวคน ครั้นรู้สึกตัวอีกครั้ง แม่ทัพผู้นั้นก็สิ้นชีพ ศีรษะขาดจากร่าง เหลือเพียงใบไม้สีเขียวติดอยู่ตรงลำคอ นับแต่นั้นมา แม่ทัพใหญ่เสินเช่อก็มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้า”
อ๋องผิงหรี่ตาครุ่นคิด “สวี่จิ้งหยางเป็นทั้งน้องสาวแท้ ๆ ของแม่ทัพใหญ่เสินเช่อ ทั้งยังเคยติดตามพี่ชายไปอยู่ชายแดนหลายปี การสืบทอดวิชาลับของแม่ทัพใหญ่ได้ก็ไม่แปลก เพียงแต่ว่า...”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาพลันฉายประกายอันตราย
เพียงแต่นางปรากฏตัวได้ถูกจังหวะเกินไป ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงกลับไม่เห็นนางเลย
หรือว่านางแอบติดต่อไปมาหาสู่กับเซียวเหอเย่แล้ว?
ครั้งนั้นแม่ทัพใหญ่เสินเช่อเคยร่วมยุทธการที่เขาหงซานกับท่านอ๋องหนิง บางทีพวกเขาอาจรู้จักกันตั้งแต่คราวนั้น