ชายผู้นั้นอ้างว่าตนชื่อเผิงหู คนรักเขาเขียนจดหมายถึง นัดให้มาพบกันอย่างลับ ๆ ณ ที่แห่งนี้
เมื่อครู่เขาซ่อนตัวอยู่ในวิหารพระโพธิสัตว์ พอฮูหยินสวี่ทราบเรื่องก็ยกมือตบอก มองสวี่จิ้งหยางแล้วกล่าวว่า “โชคดีที่เจ้าไม่ได้พบเขา มิฉะนั้นแม่จะอธิบายกับพ่อของเจ้าอย่างไร”
องครักษ์ค้นตัวเผิงหู แล้วก็พบจดหมายฉบับหนึ่งอยู่ในอกเสื้อของเขาจริง ๆ
พอส่งให้ฮูหยินขององค์มนตรีใหญ่แห่งสำนักตะวันออกดู นางก็เบือนหน้าหนีทันที ราวกับเห็นสิ่งสกปรก
“น่ารังเกียจเกินไปแล้ว! จะทำเรื่องเช่นนี้ในวัดได้อย่างไร”
ฮูหยินสวี่ขมวดคิ้ว กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “คนไร้ยางอายเช่นนี้ ควรมัดเขากับหญิงสาวที่ไร้กฎไร้ระเบียบคนนั้น แล้วส่งไปให้ทางการจัดการ!”
ฮูหยินหลัวมองนางแวบหนึ่ง “เขาอาจไม่ได้พูดความจริง คนหยาบคายเช่นนี้ บางทีอาจเป็นโจรที่แอบตามขบวนมา ตั้งใจจะลอบเข้าวัดมาขโมยของ พอถูกจับได้จึงแต่งเรื่องเหลวไหลขึ้นมา”
ท่านป้าใหญ่เหลียงซื่อก็กล่าวว่า “วันนี้พวกเราพาคนมาด้วย ก็มีแต่บุตรสาวของตนเองกับสาวใช้ ไม่มีใครทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้หรอก”
“มัวรออะไรอยู่ จับเขาไว้แล้วส่งไปให้ทางการ!” ฮูหยินหลัวออกคำสั่ง
เผิงหูร้อนใจจนตะโกนลั่น “ฮูหยิน ช่วยพูดให้ข้าสักคำสิ หรือท่านจะยืนมองข้าถูกจับเข้าคุกไปทั้งอย่างนี้!”
“บังอาจ!” ฮูหยินหลัวถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ “ใครเป็นฮูหยินของเจ้า หากยังกล้ากล่าวหาไปเรื่อย ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
เผิงหูมองสวี่จิ้งหยางอย่างอ้อนวอน น้ำเสียงแสนเศร้า
“ฮูหยิน ถึงตอนนี้เรื่องของเราก็ปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว รีบบอกพวกเขาเถิดว่าเราผูกสัมพันธ์ลับ ๆ กันมานานแล้ว”