“สกปรก สกปรกเหลือเกิน!” ฮูหยินหลัวตำหนิเสียงดัง “ที่นี่คือสถานบริสุทธิ์แห่งพุทธศาสนา จะซ่อนของเช่นนี้ไว้ได้อย่างไร?”
สวี่หมิงอวี้ปกป้องสวี่จิ้งหยางไว้ “เขาใส่ร้ายพี่หญิงใหญ่ ของชิ้นนี้ไม่มีทางเป็นของพี่หญิงข้าเด็ดขาด”
ฮูหยินสวี่กุมอก สีหน้าเปี่ยมด้วยความผิดหวัง “จิ้งหยาง เจ้าไม่ทำเรื่องเช่นนี้ใช่หรือไม่?”
ยามนั้นจู๋อิ่งใช้ปลายเท้าเขี่ยเสื้อเอี๊ยมแนบเนื้อสองสามครั้ง จนเห็นอักษรที่ปักอยู่บนนั้นชัดเจน
“นี่ไม่ใช่ของชิวอวิ๋นหรือ?” นางเอ่ย
ทุกคนเพ่งมองไป ครั้นแล้วก็เห็นว่า ตรงมุมเสื้อเอี๊ยมแนบเนื้อมีอักษรสองตัวปักไว้ว่า “ชิวอวิ๋น”
ไม่เพียงฮูหยินสวี่ แม้แต่ชิวอวิ๋นเองก็หน้าเปลี่ยนสี
ของชิ้นนี้เป็นของนางจริงๆ
เสื้อผ้าแนบกายของสาวใช้ในจวนสวี่ล้วนเย็บขึ้นเอง เนื่องจากผ้าที่ใช้แทบจะเหมือนกันหมด เพื่อแยกแยะจึงปักชื่อของตนไว้
“ไม่ใช่บ่าว บ่าวไม่รู้เรื่องเลยเจ้าค่ะ! บ่าวไม่เคยมอบของของตนให้เขาเลยเจ้าค่ะ” ชิวอวิ๋นลนลานอย่างสิ้นเชิง
สวี่จิ้งหยางขอบตาแดงก่ำ “ชิวอวิ๋น ที่แท้คนที่เป็นชู้กับเผิงหูก็คือเจ้าหรือ?”
“มิน่าเล่า เมื่อครู่อยู่ในตำหนักพระโพธิสัตว์ เจ้าถึงยืนกรานให้ข้าไปพักที่ห้องสวดมนต์ ที่แท้ก็คิดจะไล่ข้าไป จะได้สะดวกแก่การลอบพบกับคนชั่วของเจ้า”
ชิวอวิ๋นร้องเสียงแหบแห้ง “บ่าวไม่ได้ทำเจ้าค่ะ!”
สวี่จิ้งหยางไม่มองนาง กลับปรายตามองฮูหยินสวี่อย่างเย็นชา
“ท่านแม่ ชิวอวิ๋นเป็นสาวใช้ที่ท่านจัดให้มาปรนนิบัติข้า ท่านหาคนเช่นนี้มาให้ข้าได้อย่างไรกัน!”
“นางขโมยของของข้า แล้วยังใส่ร้ายชื่อเสียงข้า หรือคิดจะให้เผิงหูถูกบีบบังคับให้แต่งกับข้า จากนั้นนางก็จะติดตามข้าไปเป็นสินเดิมกระนั้นหรือ?”
“นี่ถึงกับวางแผนเรื่องการแต่งงานตลอดชีวิตของข้า หากนางไม่ขโมยของผิดชิ้น วันนี้ชื่อเสียงของข้าคงพังพินาศไปแล้ว”