หิมะฤดูหนาวโปรยปรายลงมาอีกครั้ง
จู๋อิ่งแหวกม่านเข้ามาในห้อง หยิบมันเผาร้อนกรุ่นออกมาจากอกเสื้อ
“คุณหนูใหญ่กินก่อนเจ้าค่ะ แม่นมหรวนจากห้องครัวให้มา”
สวี่จิ้งหยางกำลังแช่มือในน้ำร้อน ประเดี๋ยวยังต้องทายาขัดผิว
บริเวณที่นางคว้านเอาหนังกำพร้าด้านออกไปคราก่อน บัดนี้ฟื้นตัวได้เกือบสมบูรณ์แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เงินที่อันถังให้มานั้น สวี่จิ้งหยางมอบให้จู๋อิ่งนำไปใช้จ่ายจัดการ บัดนี้ชีวิตของนายบ่าวทั้งสองจึงดีขึ้นมาก
สวี่จิ้งหยางใช้นิ้วแกะเปลือกมันออกอย่างเนิบช้า แล้วถามว่า “หานเป้ามาหรือยัง”
“บ่าวกำลังจะรายงานท่านพอดีเจ้าค่ะ” จู๋อิ่งขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง “แม่นมหรวนบอกว่า เมื่อไม่นานมานี้ท่านหานเป้ามาเยือนจวน บังเอิญนายท่านไม่อยู่ ฮูหยินใหญ่เป็นผู้ต้อนรับ และมอบของให้จริง ๆ เจ้าค่ะ”
ผ่านมาสามสี่วันแล้ว แต่ฮูหยินสวี่กลับไม่เคยบอกสวี่จิ้งหยางว่า หานเป้านำสิ่งของบางส่วนของแม่ทัพใหญ่เสินเช่อกลับมาส่ง
จู๋อิ่งเอ่ยว่า “คุณหนูใหญ่ พวกนางคงยักยอกของไว้จริง ๆ กระมังเจ้าคะ”
สวี่จิ้งหยางรู้สึกมาโดยตลอดว่า ฮูหยินสวี่ไม่น่าจะโง่เขลาถึงเพียงนั้น
ขณะนั้นเอง เสียงของพี่เลี้ยงชิงก็ดังมาจากนอกประตู “คุณหนูใหญ่ ฮูหยินให้บ่าวนำเสื้อผ้าและเครื่องประดับมามอบให้เจ้าค่ะ”
สวี่จิ้งหยางวางมันเผาลง เช็ดมือ ดวงตาหงส์ดำขลับเย็นชาเผยแววเย้ยหยันขึ้นวูบหนึ่ง
“เข้ามาเถิด”
พี่เลี้ยงชิงพาสาวใช้สี่คนเข้ามา
สวี่จิ้งหยางกลับบ้านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินสวี่ส่งคนมามอบเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้นาง
พี่เลี้ยงชิงชี้ไปยังผ้าเนื้อดีสีสันสดใสเหล่านั้น “คุณหนูใหญ่ดูสิเจ้าคะ ทั้งหมดนี้เป็นผ้าไหมสำหรับตัดชุดฤดูหนาวที่กำลังนิยมกัน ร้านทอผ้าเพิ่งนำมาส่ง ฮูหยินก็สั่งให้บ่าวนำมามอบให้ท่านทันทีเลยเจ้าค่ะ”
สวี่จิ้งหยางยกมือขึ้นพลิกดูสองสามครั้ง
“เนื้อผ้าใหม่และมีราคาแพงจริง แต่สีสันฉูดฉาดเกินไป ดูจะไม่เหมาะกับข้านัก”
“คุณหนูใหญ่กล่าวเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ หากกังวลว่าสวมออกไปแล้วจะถูกผู้อื่นนินทา ฮูหยินบอกว่า สวมอยู่ในบ้านก็ยังดีเจ้าค่ะ”