ฟ้าเปิดแล้ว สวี่จิ้งหยางพาจู๋อิ่งไปยังเรือนของฮูหยินสวี่
พี่เลี้ยงชางคงไม่คาดคิดว่านางจะมา จึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลจนพูดติดขัด
“คะ...คุณหนูใหญ่”
สวี่จิ้งหยางขานรับเบา ๆ “ข้ามีเรื่องจะมาพูดกับท่านแม่”
พี่เลี้ยงชางรีบวิ่งนำหน้านางไป แล้วกล่าวกับคนในห้องว่า “คุณหนูใหญ่มาแล้วเจ้าค่ะ”
สาวใช้เลิกม่านให้สวี่จิ้งหยาง ครั้นเดินเข้าไปก็เห็นสวี่โหรวเจิงนั่งอยู่ข้างฮูหยินสวี่ริมโต๊ะ
ก่อนนางจะมา ทั้งสองคนคงกำลังพูดคุยเรื่องลับบางอย่างอยู่ ดังนั้นเมื่อเห็นสวี่จิ้งหยาง สีหน้าของฮูหยินสวี่จึงดูไม่เป็นธรรมชาติ
“เจ้ามาทำอะไร?” ฮูหยินสวี่ถามด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก
สวี่จิ้งหยางก้าวเข้าไปสองก้าว สวี่โหรวเจิงก็ลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ แล้วถอยหลังไป
ทั้งสองคนต่างระแวดระวังนาง
สวี่จิ้งหยางเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา ทว่าสีหน้าไม่แสดงออก
“ท่านแม่ ใกล้ถึงเทศกาลตวนอู่แล้ว ก่อนหน้านี้องค์หญิงใหญ่ส่งเทียบเชิญมา เชิญพวกเราไปชมการแข่งเรือมังกร ข้าจึงมาถามท่านว่าอยากไปด้วยกันหรือไม่”
ฮูหยินสวี่พลันชะงักงัน
“เจ้ายอมให้ข้าไปหรือ?”
สวี่จิ้งหยางยิ้ม ทว่าสีหน้ายังคงเย็นชา ดวงตาหงส์ดำสนิท
“ท่านแม่พูดอะไรเช่นนั้น ก่อนหน้านี้ที่ข้าคอยห้ามปรามท่าน ก็เพราะกลัวว่าท่านจะยังพักฟื้นไม่เต็มที่ แล้วยังต้องเหน็ดเหนื่อยอีก บัดนี้ข้าเห็นว่าสีหน้าท่านดีขึ้นมากแล้ว ก็ควรออกไปเดินเล่นบ้าง”
ฮูหยินสวี่มองนาง คล้ายยังคงสงสัยและลังเล
สวี่จิ้งหยางหันไปกล่าวกับสวี่โหรวเจิงว่า “ถึงวันนั้น ให้น้องสาวโหรวเจิงไปเป็นเพื่อนท่านแม่ด้วย”