สวี่จิ้งหยางมีสีหน้าเรียบนิ่งไร้คลื่นลม
ใบหน้าที่งามสง่าเปี่ยมความห้าวหาญนั้น บัดนี้มีเพียงความสงบนิ่ง
“ดี ให้เขาเข้ามาได้” นางเอ่ย
“นักพรตชิงหยวนจื่อผู้นี้มีวิชาเต๋าสูงส่งมาแต่ไหนแต่ไร ยามไทเฮายังทรงพระชนม์อยู่ก็เคยเชิญเข้าวังไปแสดงธรรม นับเป็นผู้สูงส่งซึ่งยากจะพบพาน การเชิญท่านมาได้ครั้งนี้ ยังต้องอาศัยบารมีของท่านมหาดเล็กฟ่าน”
สวี่โหรวเจิงเอ่ยย้ำถึงความสูงส่งของชิงหยวนจื่อไม่หยุด
บ้านสามัญทั่วไปย่อมไม่มีโอกาสได้พบเจอนักพรตผู้ลึกลับยากหยั่งถึงเช่นนี้
กั๋วกงเวยรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “ท่านมหาดเล็กฟ่าน ต้องรบกวนท่านถึงเพียงนี้ ช่างน่าเกรงใจจริง ๆ”
ท่านมหาดเล็กฟ่านลูบเคราพลางยิ้ม “คุณหนูสวี่เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตตระกูลฟ่านของเรา การเชิญนักพรตชิงหยวนจื่อมาให้ ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
สวี่จิ้งหยางมองท่าทางของบิดาเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง ในใจได้แต่ส่ายหน้า
แม้บัดนี้จะได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นกั๋วกงแล้ว แต่ความขลาดเขลาที่ติดตัวมาเมื่อได้ขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วข้ามคืนก็ยังสลัดไม่หลุด
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ทรงอำนาจและตระกูลสูงศักดิ์ที่แท้จริง กั๋วกงเวยก็มักมีท่าทีประจบเอาใจอยู่เสมอ
เพราะความดีความชอบจากการศึกของแม่ทัพใหญ่เสินเช่อนั้น มิใช่ผลงานที่เขาสร้างขึ้นมาเอง คนเรายามไร้ความสามารถของตนเองเท่านั้น จึงจะรู้สึกไม่มั่นใจต่อสิ่งดีงามมหาศาลที่ได้มาอย่างกะทันหัน และหวาดหวั่นต่อโลกภายนอก
สวี่จิ้งหยางรู้ดีว่า บิดาคงเปลี่ยนแปลงนิสัยเช่นนี้ในเร็ววันไม่ได้
โชคดีที่อนาคตของจวนกั๋วกงเวยก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขา
ไม่นานนัก ติ้งพ่อบ้านก็นำชายผู้มีท่วงท่าสง่างามประหนึ่งเซียนเดินเข้ามา
ชิงหยวนจื่อดูเหมือนมีอายุเพียงสี่สิบกว่า ทว่าแท้จริงอายุหกสิบแล้ว
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเชื่อว่าเขาบำเพ็ญเพียรจนมีวิชา ถึงสามารถรักษาใบหน้าให้เยาว์วัยได้
กั๋วกงเวยแสดงท่าทีกระตือรือร้นอย่างยิ่ง
“นักพรต ข้าเลื่อมใสชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว เชิญนั่ง เชิญคนยกชามา!”