สวี่จิ้งหยางดวงตาดำขลับไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์
"เหตุใดองค์ชายผิงจู่ๆ ถึงได้สนใจหมอตำแยคนหนึ่งเล่า?" พลางพูดนางก็ยิ้มขึ้นก่อน "หม่อมฉันมิเคยพบหมอตำแยผู้นั้นแม้แต่ครั้งเดียว ต่อให้พบลูกชายของนาง ก็จะทำอะไรได้เล่า?"
องค์ชายผิงหรี่ดวงตายาวเรียวลงเล็กน้อย ดั่งงูที่จ้องเหยื่อ แววตาลึกล้ำเป็นประกายมืดมน
พอเห็นนางยิ้ม เขาก็แย้มยิ้มตามเบาๆ: "คุณหนูใหญ่สวี่ เจ้าช่างน่าสนใจยิ่ง ข้าจึงไม่อยากปิดบังเจ้า"
"ก่อนจะมา ข้าได้ยินเขาพูดถึงเรื่องสนุกตอนเจ้าเกิด กล่าวกันว่าตอนที่เจ้าลืมตาขึ้นมานั้น" องค์ชายผิงขยับเข้าใกล้ ลดเสียงลง "ฝาแฝดผู้เป็นพี่ชายร่วมครรภ์เดียวกับเจ้า สิ้นชีพไปตั้งแต่ยังแบเบาะแล้ว"
สวี่จิ้งหยางเลิกคิ้วเรียวบางขึ้นชั่วขณะ: "องค์ชายเชื่อถ้อยคำเหลวไหลเช่นนั้นจริงหรือ?"
องค์ชายผิงจ้องนาง: "ข้าไม่อยากเชื่อ แต่นางพูดจาหนักแน่นยิ่งนัก ถึงกับเอาชีวิตเป็นประกัน เช่นนั้นข้าจึงพานางมาให้เจ้าเห็น จะจริงเท็จเพียงใด เจ้าถามนางเองได้"
"เพียงแต่... จะให้เขาพูดถึงเรื่องตอนเจ้าเกิดต่อหน้าอาองค์หญิงกับพระมารดาของข้า หรือเราจะพูดกันตามลำพัง เจ้าเป็นผู้เลือกเอง"
เขาส่งพัดพับในมือออกไป: "นี่คือสิ่งแทนตัว ถือไว้ หลังแข่งเรือมังกรเสร็จ มาหาข้าที่จวนอ๋องก็แล้วกัน"
สวี่จิ้งหยางก้มมองชั่วครู่ แล้วก็เบือนสายตากลับ
"องค์ชาย หม่อมฉันเห็นว่า... ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น"
องค์ชายผิงที่ถูกปฏิเสธ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป
สวี่จิ้งหยางเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย: "หลังจากท่านพี่จากไป บิดามารดาโศกเศร้ายิ่งนัก หม่อมฉันเคยได้ยินว่า มีมิจฉาชีพไม่น้อยฉวยโอกาสแฝงตัวเข้ามาหลอกลวงในจวน"