“เหลวไหลเกินไปแล้ว” กั๋วกงเวยเอ่ย “วิธีการเช่นนี้พวกเจ้าก็เชื่อหรือ?”
สวี่หมิงเจิงรีบกล่าวว่า “ท่านพ่อ ลูกอุตส่าห์ไปที่อารามเต๋าเพื่อสอบถามมาโดยเฉพาะ นี่ก็ยังมีจดหมายจากนักพรตชิงหยวนจื่อด้วย ท่านลองอ่านดูก็จะทราบ”
เขายื่นจดหมายให้ด้วยสองมือ กั๋วกงเวยอ่านจบด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาที่กั๋วกงเวยมองสวี่จิ้งหยางก็เจือความลังเลอยู่บ้าง
“นายท่าน เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก หากไม่ได้สืบถามจนกระจ่าง ข้าคงไม่ยอมให้จิ้งหยางต้องบาดเจ็บ” ฮูหยินสวี่กล่าว
“ขาของท่านไม่เห็นจะดีขึ้นเสียที นักพรตกล่าวว่าเป็นเพราะเจ้ากรรมนายเวรคอยรังควาน หากให้บุตรชายคนโตหรือบุตรสาวคนโตแบกแปดอักษรชะตาของท่าน แล้วเดินผ่านภูเขาดาบสักครั้ง ก็จะผ่านด่านโรคภัยนี้ไปได้”
ฮูหยินสวี่กล่าวจบก็หันไปมองสวี่จิ้งหยาง “จิ้งหยาง ในเมื่อเจ้าเป็นบุตรสาวคนโต เจ้าไม่ยินดีเสียสละเพื่อบิดาของตนหรือ?”
ดวงตาหงส์ของสวี่จิ้งหยางดำสนิทเย็นชา “มารดาเคยคิดหรือไม่ว่า หากข้าเหยียบข้ามภูเขาดาบไป เท้าทั้งสองข้างจะกลายเป็นก้อนเนื้อเละ?”
พวกเขาคิดจะทำให้นางกลายเป็นคนพิการ
สวี่โหรวเจิงมองนางอย่างปลอบประโลม “พี่หญิงใหญ่ ท่านวางใจเถิด วิธีนี้ไม่อันตรายเลย เพียงใช้ผ้าน้ำมันท่อนเท้าไว้ คมมีดก็บาดไม่เข้าแล้ว”
สิ้นเสียง พี่เลี้ยงชิงกับสาวใช้ก็ถือผ้าน้ำมันสองท่อนเข้ามา
เตรียมการพร้อมสรรพเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ารอเพียงให้นางยินยอม
“บาดไม่เข้าเช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเจ้ามาเดินเองสิ” สวี่จิ้งหยางมองสวี่โหรวเจิง
สวี่โหรวเจิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ก้มหน้าลง “พี่หญิงใหญ่อย่าล้อเจิงเอ๋อร์เล่นเลย”
สวี่จิ้งหยางยิ้มอย่างไม่รีบร้อน “เมื่อไม่มีอันตราย ทั้งยังแสดงความกตัญญูได้ เช่นนั้นผู้ที่เหมาะจะเดินผ่านภูเขาดาบที่สุดก็ควรเป็นพี่หมิงเจิงต่างหาก”