นับแต่วันที่สวี่จิ้งหยางกลับจวน จวนอ๋องหนิงก็ส่งของขอบคุณมามากมายตามมา
ในนามคือขอบคุณที่สวี่จิ้งหยางช่วยชีวิตเซียวอันถัง
ใต้กองทองเงินและอัญมณีเหล่านั้น มียารักษาแผลน้ำร้อนลวกอยู่มากมาย ทั้งยังมีขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นด้วย
กั๋วกงเวยซักถามอยู่หลายคำ เริ่มแรกเขาโกรธมาก
สวี่จิ้งหยางไปร่วมงานวันเกิดองค์ชายรัชทายาทน้อยที่จวนอ๋องหนิง กลับไม่เรียกเขาไปด้วยหรือ?
แต่พอได้ยินว่านางปกป้ององค์ชายรัชทายาทน้อยจนเกือบถูกระเบิดเสียชีวิต และท่านอ๋องหนิงถึงกับส่งคนมาขอบคุณโดยเฉพาะ กั๋วกงเวยก็หายโกรธ
เขาชมสวี่จิ้งหยางไม่ขาดปาก “สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของบิดา มีบุญบารมีไม่น้อยหน้าบิดาสมัยหนุ่มเลย”
สวี่จิ้งหยางไม่ตอบรับคำชมนั้น
นางไม่เหมือนผู้ใด นางเป็นเพียงตัวของนางเอง
สวี่จิ้งหยางรู้ว่า เรื่องที่นางช่วยชีวิตเซียวอันถังจะยิ่งทำให้เซียวเหอเย่เชื่อถือนางมากขึ้น
ทว่า คืนที่กลับจากจวนอ๋องหนิง นางก็ฝันร้ายอีกครั้ง
ฝันว่าบรรดาแขกในงานเลี้ยงที่จวนอ๋องหนิงต่างรุมล้อมนาง จ้องมองนางไม่วางตา
ทุกคนรู้ฐานะของนางแล้ว กล่าวหาว่านางปลอมตัวเป็นชาย เป็นความผิดฐานหลอกลวงองค์ราชัน และให้เซียวเหอเย่สังหารนางต่อหน้า
ยามเซียวเหอเย่ถือกระบี่เดินมา สวี่จิ้งหยางคุกเข่าลงกับพื้นอ้อนวอนขออภัยโทษ ทั้งที่นางเพิ่งช่วยชีวิตองค์ชายรัชทายาทน้อยมา
แต่เซียวเหอเย่กลับกล่าวว่า เมื่อกิจการใหญ่อยู่เบื้องหน้า ย่อมไม่อาจมีมลทินใด ๆ
ยามคมกระบี่ฟันลงมา นางก็สะดุ้งตื่นอีกครั้ง
ในความมืดดึกสงัด พร้อมไอร้อนอบอ้าวบาง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเดือนห้า ร่างนางชุ่มเหงื่อไปทั้งตัว
ความรู้สึกที่แบกรับความลับไว้เช่นนี้ ราวกับถูกใครจับจุดตายไว้ในมือ ช่างไม่สบายใจเหลือเกิน
สวี่จิ้งหยางทำใจให้สงบ ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน