หลังกลับจากเรือนใหญ่ สวี่จิ้งหยางก็ไปหารือกับบิดา กั๋วกงเวย
“ท่านป้าใหญ่ถูกกระเบื้องที่ร่วงลงมากระแทกจนบาดเจ็บ ช่วงนี้คงดูแลกิจการในเรือนไม่ได้”
“ช่างไม่ถูกเวลาเอาเสียเลย!” กั๋วกงเวยกล่าวอย่างไม่พอใจ “ประเดี๋ยวเจ้าไปถามมารดาของเจ้าดู นางก็น่าจะพักฟื้นจนหายดีแล้ว หากไม่มีปัญหาอะไร ก็ให้นางกลับมาดูแลเรือนอีกครั้ง”
สวี่จิ้งหยางเม้มปาก “ท่านพ่อ ข้าคิดว่ายังไม่ควรรีบคืนกุญแจดูแลเรือนให้ท่านแม่”
“เพราะเหตุใด?”
“ท่านป้าใหญ่มีสุขภาพแข็งแรงเพียงใด ยังถูกกระเบื้องที่ร่วงลงมากระแทกจนลุกจากเตียงไม่ไหว ท่านอวิ๋นเพิ่งตั้งครรภ์ได้สามเดือน เป็นช่วงที่ร่างกายอ่อนแอที่สุด หากกระเบื้องร่วงลงมาโดนนางเข้า จะทำอย่างไรเล่า?”
กั๋วกงเวยขมวดคิ้วจริงดังว่า “นั่นเป็นเพราะบ่าวไพร่ทำงานบกพร่อง ถึงได้ละเลยเรื่องเช่นนี้”
สวี่จิ้งหยางกล่าว “นั่นสิ หลายปีมานี้ท่านแม่ดูแลเรือน มีเรื่องให้จัดการมากมาย ย่อมยากจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ หากวันนี้คนที่เกิดเรื่องเป็นท่านอวิ๋น แต่ผู้ดูแลเรือนยังเป็นท่านแม่ มิเท่ากับเพิ่มความเข้าใจผิดระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่หรอกหรือ?”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้กั๋วกงเวยได้สติ
เขาสะดุ้งเล็กน้อย “ที่เจ้าพูดก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล”
กั๋วกงเวยคิดในใจว่า นับแต่ฮูหยินแต่งกับเขา นางก็เป็นคนเก่งกาจและมีความคิดเป็นของตนเองมาโดยตลอด
นางยังทนต่ออนุไม่กี่คนในจวนไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่านอวิ๋นที่กำลังตั้งครรภ์
“แต่หากไม่มีใครดูแลกิจการในเรือน จะทำอย่างไร?”
“ท่านพ่อ ยังมีข้าอยู่นี่เจ้าคะ” สวี่จิ้งหยางยื่นถ้วยชาให้ “ลูกสาวก็มีไว้เพื่อแบ่งเบาภาระของท่านมิใช่หรือเจ้าคะ?”
กั๋วกงเวยจิบชาร้อน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“ดีที่มีเจ้าอยู่ จิ้งหยาง เจ้าต้องระมัดระวังให้รอบคอบ อย่าให้เกิดเรื่องในจวนเป็นอันขาด”
“แน่นอนเจ้าค่ะ มีกฎระเบียบเคร่งครัด ย่อมไม่เกิดข้อผิดพลาด”
“แต่เจ้าดูแลบัญชีเป็นหรือ?” กั๋วกงเวยมองนางอย่างคลางแคลงใจ