มิใช่เพียงสวี่ฮูหยินที่มาด้วยตนเองเท่านั้น หากยังพาสวี่โหรวเจิงที่ดวงตาแดงก่ำ กับเหล่าบ่าวหญิงติดตามมาอีกกลุ่มหนึ่ง
“จิ้งหยาง เรื่องกินรองตัวนั้น เป็นความผิดของมารดาเองที่จัดการไม่รอบคอบ บ่าวไพร่ทำผิดพลาดไปแล้ว มารดากลับไม่ทันสังเกตเห็น” สวี่ฮูหยินเปลี่ยนท่าทีจากก่อนหน้า กล่าววาจาอ่อนโยนหว่านล้อมอยู่มาก
สวี่จิ้งหยางนั่งอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย “มารดาไม่ต้องอธิบาย ข้ารู้ดีอยู่แล้ว คงเป็นเพราะพี่เลี้ยงชิงเฒ่าผู้นี้หนังเหนียวเกินไป จึงก่อเรื่องผิดพลาดขึ้นอีก”
พี่เลี้ยงชิงผู้ถูกเอ่ยชื่อ กำลังยืนอยู่เบื้องหลังสวี่ฮูหยิน
ได้ยินเช่นนั้น พี่เลี้ยงชิงก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือด
นางเงยหน้าขึ้นสบดวงตาหงส์สีดำสนิทของสวี่จิ้งหยาง ก่อนจะตกใจจนคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“คุณหนูใหญ่โปรดไว้ชีวิต บ่าวแก่ตาฝ้าฟางไปเองจริง ๆ สมควรตายแล้วเจ้าค่ะ!” นางตบหน้าตนเองอย่างแรงหลายฉาด
เดิมทีพี่เลี้ยงชิงคิดว่า เมื่อนางแสดงท่าทีเช่นนี้แล้ว สวี่จิ้งหยางก็คงพอใจและยอมเลิกรา
ใครจะรู้ว่าแม้จะตบไปสิบกว่าฉาด สวี่จิ้งหยางก็ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ยังคงก้มหน้าดื่มชา มิได้มีท่าทีจะสั่งให้นางหยุด
พี่เลี้ยงชิงรู้สึกราวกับถูกจับวางไว้บนกองไฟ นางมองไปทางสวี่ฮูหยิน แต่อีกฝ่ายเพียงส่งสายตาให้นางตบต่อ
ไร้หนทาง ต่อให้พี่เลี้ยงชิงอยากร้องทุกข์เพียงใด ก็ทำได้เพียงกัดฟันตบหน้าตนเองฉาดแล้วฉาดเล่า
ฉาดหนึ่ง แล้วก็อีกฉาด...จนมุมปากแตก
สวี่ฮูหยินทนมองไม่ไหว ในใจเจ็บปวดราวกับเลือดหยดลงมา!
ตั้งแต่เล็กพี่เลี้ยงชิงก็ปรนนิบัตินาง บัดนี้กลับถูกสวี่จิ้งหยางทำให้เสียหน้าเช่นนี้ จะเอ่ยปากห้ามก็ทำไม่ได้
ในที่สุด หลังจากตบไปกว่าร้อยฉาด สวี่จิ้งหยางจึงเอ่ยว่า “พอแล้ว พี่เลี้ยงชิง เจ้าเป็นบ่าวติดตามสินเดิมของมารดาข้า ข้าจะกลั่นแกล้งเจ้าได้อย่างไร ลุกขึ้นเถิด”
มุมปากพี่เลี้ยงชิงมีเลือดไหล บวมแดงเขียวคล้ำ ทว่ายังต้องฝืนยิ้ม “ขอบคุณคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ”