ภายในห้องโถงใหญ่
เหลียงซื่อ ภรรยาของท่านใหญ่สวี่ สวมเสื้อแขนยาวคอกลาง ตรงคอเสื้อปักลายโบตั๋นเถาพันกิ่ง
นางเกล้ามวยผมดำประดับปิ่นหยก ใบหน้าเคร่งขรึม ดูเป็นคนเข้าถึงยาก
ก่อนผู้ที่นางต้องการพบจะมาถึง นางเอาแต่ก้มตาต่ำ แม้แต่ชาของตระกูลสวี่ก็ไม่ยอมจิบสักคำ
“ท่านป้าใหญ่” ฮูหยินสวี่พาบ่าวหญิงเข้ามา “ข้ากำลังคิดจะส่งคนไปเชิญท่านอยู่พอดี คืนนี้เป็นวันสิ้นปี ข้าจะเรียกน้องชายสามกับสามสะใภ้มาด้วย ให้คนทั้งบ้านได้อยู่พร้อมหน้ากันอย่างครึกครื้น ดีหรือไม่เจ้าคะ”
เหลียงซื่อยังคงทำหน้าเย็นชาใส่นาง
“ไม่จำเป็นหรอก วันสิ้นปีเช่นนี้ สะใภ้รองคงไม่อยากฟังคำพูดไม่น่าฟังจากปากข้ากระมัง”
“ท่านป้าใหญ่ ไยต้องทำเช่นนี้ด้วยเล่า อย่างไรพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”
ฮูหยินสวี่กล่าวพลางนั่งลงบนเก้าอี้ “ช่วงนี้นายท่านได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทมาก ข้าได้ยินว่าเสี่ยวอวี้สอบผ่านการสอบทหารมาตั้งหนึ่งปีแล้ว แต่กระทรวงบุคลากรก็ยังไม่ส่งเอกสารมาเสียที”
“คืนนี้ท่านป้าใหญ่เรียกเสี่ยวอวี้มา แล้วเล่าความลำบากของพวกท่านให้นายท่านฟัง ให้เขาช่วยพูดเข้าข้างสักหน่อย คิดว่าเสี่ยวอวี้คงได้งานทำในเร็ววัน”
“ไม่แน่ว่าอาจได้ไปสำนักลาดตระเวน จะได้เป็นเพื่อนกับหมิงเจิงของบ้านข้า เขาอยู่คนเดียวคงเหงานัก”
เหลียงซื่อหัวเราะเย็น “ไม่ต้องให้สะใภ้รองเป็นห่วงเรื่องนี้ เมื่อวันก่อนกระทรวงบุคลากรส่งเอกสารมาแล้ว ให้เสี่ยวอวี้ไปเติมตำแหน่งที่ว่างในองครักษ์จวนราชวัง”
“อะไรนะ?!” ฮูหยินสวี่เผลออุทานออกมา ก่อนจะรีบตั้งสติ ฝืนยิ้ม “องครักษ์จวนราชวังไม่ต้องเริ่มจากสำนักลาดตระเวนก่อนหรือเจ้าคะ”
เหลียงซื่อไม่คิดพูดกับนางให้มากความ เพียงกล่าวว่า “เอกสารจากกระทรวงบุคลากร ข้าจะไปรู้รายละเอียดได้อย่างไร”
ขณะนั้นเอง จู๋อิ่งก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู
“ฮูหยินใหญ่” จู๋อิ่งคำนับ “คุณหนูเชิญท่านไปดื่มชาและสนทนากันในห้องเจ้าค่ะ”
เหลียงซื่อลุกขึ้นทันที ก้าวออกจากห้องไปโดยไม่ชายตามองฮูหยินสวี่อีกแม้แต่น้อย