สวี่จิ้งหยางครุ่นคิดแผนการอยู่เกือบทั้งคืน
ทว่าเมื่อตื่นขึ้นในยามเช้าของวันถัดมา หานลู่ก็กระซิบบอกนางว่า “คุณหนูใหญ่ ขุนนางชิวผู้นั้นเมื่อคืนเสียชีวิตกะทันหันในบ้านของตนเองเจ้าค่ะ”
ดวงตาหงส์ของสวี่จิ้งหยางพลันหม่นลง “ท่านอ๋องทราบเรื่องแล้วหรือไม่”
หานลู่พยักหน้า “ท่านอ๋องรับสั่งว่า คืนนี้คุณหนูใหญ่ไปชมทิวทัศน์ในเทศกาลโคมไฟได้ตามสบาย ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นเจ้าค่ะ”
สวี่จิ้งหยางรับรู้แล้ว
นางขบคิดเงียบ ๆ
ขุนนางชิวที่เพิ่งกลับมาเมืองหลวงผู้นี้ ไปก่อเรื่องอันใดไว้กันแน่ เหตุใดจึงมีคนมากมายอยากฆ่าเขาเช่นนี้
สวี่จิ้งหยางพยายามนึกย้อนว่า ชาติก่อนเกิดเรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับขุนนางชิวผู้นี้บ้าง
น่าเสียดายที่ชาติก่อนนางแทบถูกบังคับให้หลบอยู่แต่ในบ้าน ข่าวสารภายนอกจึงไม่ค่อยรู้ โดยเฉพาะเรื่องในราชสำนัก
จู๋อิ่งเดินเข้ามา “คุณหนูใหญ่ บ่าวรับใช้ที่ออกไปซื้อของให้จวนเมื่อวานเห็นว่า คุณชายรองไปรับประทานอาหารกับพวกนักเลงอันธพาลชื่อดังหลายคนที่ตึกเติ้งชิ่วเจ้าค่ะ”
สวี่จิ้งหยางเงยหน้าขึ้น “ใครเป็นคนบอกข่าวนี้แก่เจ้า”
“ติ้งพ่อบ้านเจ้าค่ะ”
เช่นนั้นก็คงไม่ผิดพลาด
สวี่จิ้งหยางรู้มานานแล้วว่า สวี่หมิงเจิงรู้จักผู้คนสารพัดประเภทจากการไปบ่อนพนัน
นับแต่คนในจวนรู้เรื่องที่เขาไปบ่อนพนัน ฮูหยินสวี่ก็เข้มงวดกับเขามาก สั่งให้ลดการไปมาหาสู่กับคนเหล่านั้น
แต่ตอนนี้เหตุใดเขาจึงจู่ ๆ เชิญคนเหล่านั้นไปรับประทานอาหารด้วย
สวี่จิ้งหยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยกับจู๋อิ่งว่า “เจ้าไปสำนักยุทธ์แทนข้าสักเที่ยว ไปขอยืมคนจากอาจารย์รองสองคน ต้องเป็นผู้ที่มีพื้นฐานวิชาฝีมือ”
“เจ้าค่ะ” จู๋อิ่งรีบออกไป
ตะวันคล้อยลงทางตะวันตก ไม่นานก็ถึงยามค่ำ
สวี่จิ้งจือมาที่เรือนของสวี่จิ้งหยางด้วยตนเอง
“พี่หญิงใหญ่ ได้เวลาออกเดินทางแล้ว” วันนี้สวี่จิ้งจือสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อน ประดับต่างหูไข่มุกกับดอกไม้ประดับมุก ดูน่ารักสดใสเป็นพิเศษ