งานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทาง สวี่จิ้งหยางกดนิ้วลงตรงหว่างคิ้ว
นางเมาอยู่บ้าง
ใบหน้างดงามผุดผาดปรากฏริ้วแดงหลังดื่มสุรา ราวกับแต้มเครื่องสำอาง ยิ่งขับให้โฉมงามดูงดงามยิ่งขึ้น
สวี่จิ้งจือสังเกตเห็นเข้า จึงรีบถาม “พี่หญิงใหญ่ ดื่มมากไปหรือไม่เจ้าคะ”
สวี่จิ้งหยางโบกมือ “ข้าไม่เป็นไร”
คุณชายผู้หนึ่งเดินเข้ามา เดิมทีตั้งใจจะยกสุราคำนับสวี่จิ้งหยาง แต่เห็นว่านางมีอาการมึนเมา
เขาจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “คุณหนูใหญ่สวี่ ให้ข้าไปขอน้ำแก้เมามาให้หรือไม่”
“ไม่ต้อง ข้าเมาไม่มาก นั่งพักสักครู่ก็พอ”
ระหว่างเอ่ย สวี่จิ้งหยางเงยหน้ามองชายผู้นั้น เขาเป็นคุณชายจากสำนักทอผ้า ก่อนหน้านี้ตอนทุกคนกำลังเล่นสนุก เขาก็เอาอกเอาใจสวี่จิ้งหยางเป็นพิเศษ
สวี่จิ้งจือขอน้ำชามาให้สวี่จิ้งหยาง ต่อมากู้เจียเรียกนางไปเล่นตีกลองส่งดอกไม้ แต่นางกลับยังเป็นห่วงสวี่จิ้งหยาง
“ไปเถิด” สวี่จิ้งหยางกล่าว “ข้าจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน”
สวี่จิ้งจือจึงพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ พี่หญิงใหญ่ หากท่านไม่สบายจริง ๆ พวกเราเล่นกันสักสองรอบแล้วกลับจวนกันเถิด”
เมื่อนางจากไป สวี่จิ้งหยางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน
คุณหนูใหญ่หลัวถาม “เจ้าจะไปไหน”
“ข้าจะไปขอน้ำแก้เมาสักหน่อย ไม่เป็นไร พวกท่านเล่นกันต่อเถิด ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ” สวี่จิ้งหยางเดินลงบันไดไป
คุณหนูใหญ่หลัวกำลังจะตามไป แต่ชั้นสามมีคนมาก บ่าวสาวที่คอยปรนนิบัติพวกนางล้วนรออยู่ชั้นล่าง นางกลัวว่าสวี่จิ้งหยางจะลงบันไดคนเดียวแล้วพลัดตก
คาดไม่ถึงว่าสวี่หมิงเจิงจะอาสาออกมา “ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงดีกว่า นางเมาแล้ว ข้าไม่วางใจ”
คุณหนูใหญ่หลัวมองเขาด้วยความชื่นชม “เจ้าประคองนางให้ดีเล่า”
สวี่หมิงเจิงรับคำ แล้วเดินตามลงบันไดไป
ยิ่งเดินลงไป เสียงอึกทึกด้านหลังก็ยิ่งห่างไกล
ห้องครัวของหอเถิงอยู่ที่ลานหลังชั้นหนึ่ง เขาเลิกม่านเดินเข้าไป ในหม้อยังมีไอร้อนลอยกรุ่น ทว่าพ่อครัวกับเด็กยกของกลับไม่อยู่สักคน