[ไห่ตัวแม่มาแล้ว หลบให้หมด!]
[วันนี้จะสตรีม “หลุมศพผีดิ” จริงเหรอ ไห่โหย นายไม่กลัวผีไม่ใช่เหรอ 23333]
[สามี ทำไมหล่อขนาดนี้ เลียจอ prprprprpr]
[ช่วยไม่ได้ สามีฉันก็เป็นผู้ชายซื่อตรงแบบนี้แหละ เดือนที่แล้วของสมนาคุณแฟนคลับมีให้เลือกระหว่างรูปอ้อนกับเกมผี สามีฉันเลือกเกมผีแบบไม่กะพริบตาเลย]
[ครั้งล่าสุดที่สตรีมเกมผีเมื่อสองปีก่อนใช่ไหม เหมือนจะเป็นของสมนาคุณแฟนคลับเหมือนกัน ตอนนั้นตลกมาก ครั้งนี้ก็รอดูอย่างใจจดใจจ่อเลย!]
[อ๊าาา ไม่กล้าดูเกมผี ขอเข้าไปนั่งดูในอ้อมกอดคุณชาย!]
[คนข้างบน ไปด้วยกันเลย คนนึงนั่งขาซ้าย อีกคนขาขวา!]
ไป๋หุยเหลือบมองคอมเมนต์อย่างไม่ใส่ใจ แล้วกระแอมเบา ๆ “ใครบอกว่าฉันกลัว มีอะไรให้น่ากลัวกัน ก็แค่เกมเอง”
พูดจบ เขาก็เปิด “หลุมศพผีดิ” อย่างคล่องแคล่ว
เพิ่งเข้าเกมได้ไม่นาน มือที่จับเมาส์ของไป๋หุยก็กระชับแน่นขึ้น เสียงระฆังประหลาดดังสนั่นในหูฟัง ชื่อเกมสีแดงฉาน “หลุมศพผีดิ” ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ
ฉากหลังเป็นโบสถ์ยอดแหลมสไตล์กอทิกกับแถวป้ายหลุมศพที่เอียงระเกะระกะ แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างในหมู่เมฆ สาดส่องสุสานทั้งผืนจนขาวซีด
เขาขยับเก้าอี้ถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างแนบเนียน แล้วคลิกเข้าเกม
ตัวละครที่ควบคุมปรากฏขึ้นในมุมมองของไป๋หุยทันที เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง รอบตัวมืดจนแทบมองทางไม่เห็น มีเพียงแสงริบหรี่จากที่ไกล ๆ เมื่อดูจากเค้าโครงแล้วน่าจะเป็นหอสวดมนต์
[เมื่อกี้ไห่โหยแอบขยับเก้าอี้ถอยหลังใช่ไหม ขำจะตาย]
[ปกป้องคุณชายของเรา!!!]
[มืดจัง น่ากลัวจัง สามีช่วยปกป้องฉันที]
“ลองเดินไปทางที่มีแสงก่อนแล้วกัน”
ไป๋หุยควบคุมตัวละครเดินไปทางอาคารที่มีแสง พอทัศนวิสัยค่อย ๆ กว้างขึ้น เขาถึงได้รู้ว่าที่นี่คือสุสานแห่งหนึ่ง