อันจิ่วนั่งหดตัวอยู่บนเก้าอี้ มองภาพไลฟ์สดบนหน้าจอที่มืดไปแล้ว
เมื่อสิบกว่านาทีก่อน ไป๋หุยบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาเขาก็ดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกว่าเดิมมาก แถมยังฝืนไลฟ์ต่อได้อีกแค่ครู่เดียวก็รีบปิดไลฟ์ไป
ข้อความ “ใต้โต๊ะมีอะไร?” นั่นเป็นข้อความที่เธอส่งเอง
เธอแค่ลองค้นหาคู่มือเกม “หลุมศพผีดิ” ตามใจนึก แล้วพบว่าฉากนี้มีรองเท้าส้นสูงสีแดงอยู่พอดี ถ้าไม่ใช้ประโยชน์จากมันก็คงเสียของแย่
เพื่อให้ไป๋หุยเหลือบเห็นข้อความนี้ท่ามกลางคอมเมนต์ที่ลอยเต็มหน้าจอ เธอยังจงใจจ่ายเงินห้าสิบหยวนซื้อข้อความไฮไลต์อีกด้วย
ไม่คิดเลยว่าผลจะดีขนาดนี้ แต่เงินก้อนนี้ถึงตอนนั้นก็ต้องให้ไป๋หุยคืนอยู่ดี
ขณะที่กำลังคิดอยู่ มือถือที่เงียบไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็ส่งเสียงขึ้นมาในที่สุด
อันจิ่วเปิดดู เห็นข้อความสองข้อความ ไป๋หุยตอบแล้ว
“คุณถามเขาเองไม่ได้เหรอ?”
“ยังเลย”
อันจิ่วยิ้ม ไม่พิมพ์ต่อ แต่กดโทรวิดีโอไปตรง ๆ
เสียงเรียกเข้าดังอยู่นาน จนเกือบจะตัดสายเองแล้ว หน้าจอถึงสว่างวาบขึ้นมา
ไป๋หุยรับสาย แต่ในกรอบวิดีโอฝั่งตรงข้ามมีเพียงความมืดมัว ดูท่าเขาคงวางมือถือไว้บนโต๊ะตามสบาย แถมยังมีอะไรมาบังกล้องอีก
“มีอะไร?” เสียงไป๋หุยดังมาจากอีกฝั่ง แหบเล็กน้อย
“ถามคุณเร็วกว่าไง” อันจิ่วตั้งมือถือพิงไว้บนโต๊ะ เท้าคาง น้ำเสียงเนือย ๆ “คุณแค่หันกลับไปก็บอกฉันได้แล้วว่าเขาอยู่หรือเปล่า ใช่ไหม?”
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงของไป๋หุยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แข็งกระด้างกว่าเมื่อครู่ “ผมไม่ใช่เครื่องมือของคุณ”
อันจิ่วกลั้นหัวเราะไว้ น้ำเสียงอ่อนลง “แต่คุณก็บอกฉันไปแล้วนี่นา”