กึมจีวอนมองแสงไฟระยิบระยับนอกหน้าต่างรถ
ก่อนเข้าร้านบาร์บีคิว เขาให้เมเนเจอร์จัดรถสองคันไว้ ตอนแรกก็คิดไว้ว่าหน้าร้านแฟนคลับเยอะ ถ้าออกมาเมื่อไหร่จะได้ให้อันจิ่วขึ้นรถทันที
ปล่อยให้เธอโดนแฟน ๆ กวนใจมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็อย่าให้เป็นครั้งที่สองเลย
แต่ผลคือเธอจากไปเสียก่อน
ไม่เป็นไร รถสองคันนี้สุดท้ายก็ยังใช้ประโยชน์ได้ อย่างน้อยก็ทำให้ตอนนี้เขาได้อยู่คนเดียว ไม่ต้องได้ยินเสียงของใครอื่น
อยู่ห่าง ๆ ฉันไป
ข้อความนั้นผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง
มันเป็นคำขอของเขาเองต่างหาก แต่พอได้เห็นตัวอักษรพวกนี้จริง ๆ กลับรู้สึกขัดมันอยู่ในใจไม่รู้จบ
“ไม่กลับหอพัก” เขาเอ่ยขึ้นทันที พูดกับผู้ช่วยว่า “ส่งฉันกลับคอนโดที”
รถจอดลงตรงใต้คอนโดย่านคังนัม กึมจีวอนลงรถ ขึ้นลิฟต์ เปิดประตู
ไฟเซนเซอร์หน้าทางเข้าสว่างขึ้น เขายืนอยู่ในความมืด ไม่ยอมเอื้อมมือไปกดไฟห้องนั่งเล่น
เดินตรงไปที่ตู้ข้างตู้เย็น ดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดออก ข้างในมีซองบุหรี่วางอยู่
พลาสติกหุ้มยังแน่น แต่มุมซองเริ่มม้วนเล็กน้อย วางทิ้งไว้นานมากแล้ว
จำไม่ได้แล้วว่าซื้อเมื่อไหร่ กึมจีวอนฉีกซอง หยิบมาแท่งหนึ่ง หนีบไว้ที่ริมฝีปาก
อยากจุด แต่พอรู้ตัวว่าในบ้านนี่ไม่มีไฟแช็กแม้แต่อันเดียว
เขาแทบไม่สูบบุหรี่เลย แต่มันก็มีความหมายพิเศษบางอย่างกับเขาจริง ๆ
มันคือการขบถ
ครั้งแรกที่สูบ เขาสูบต่อหน้าพ่อแม่เลย ทั้งสองนั่งอยู่นอกห้อง รอตรวจงานบ้านของวันนี้
เขานั่งหน้าโต๊ะ หยิบซองบุหรี่ที่เคยยึดมาได้สมัยเป็นประธานนักเรียนกับไฟแช็กหนึ่งอัน จุดขึ้นหน้าตาย แล้วเอาปลายบุหรี่ทาบลงบนกระดาษข้อสอบที่อยู่ห่างแค่เอื้อม