“พี่จือหยวน?” เฉอรุ่ยจวิ้นหันหลังกลับ แล้วเห็นเงาระหว่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ปากประตู
อันจิ่วถึงกับเงยหน้าตามองตาม เมื่อเห็นว่าเป็นเขาก็นิ่งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
“พี่จือหยวนมาทำอะไรคะ” เธอถาม “มาดูภาพเหมือนกันเหรอ”
กึมจีวอนมองเธออยู่ครู่ใหญ่ จึงเอ่ยว่า “พวกเธอไม่กลับมานานเกินไปแล้ว”
“อ๋อ ก็เรื่องนั้นน่ะ”
เฉอรุ่ยจวิ้นเป็นฝ่ายพูดอธิบายก่อน “พอล้างมือเสร็จ อันจิ่วบอกว่าสนใจภาพชุดนี้มาก ผมเลยมาส่งดูด้วย”
“เจ้าของบ้านเนี่ย มีเซนส์จริง ๆ ถึงได้คิดจัดนิทรรศการไว้ที่นี่” เขาเสริมด้วยรอยยิ้ม
กึมจีวอนไม่ได้ยิ้มตอบ ไม่ได้สานต่อคำพูดของเขาด้วย กลับเอ่ยถามอันจิ่วต่อ “สวยไหม”
“สวยค่ะ” อันจิ่วไม่มีทีท่าหลบเลี่ยงเมื่อถูกจ้องเขม็งตรงหน้า หากแต่เงยหน้ามองสบตา “พี่มาถึงแล้ว ก็มองให้เต็มตาเลยนะคะ”
พูดจบ เธอหันกลับไปมองเฉอรุ่ยจวิ้น “พี่รุ่ยจวิ้น ขอกลับก่อนนะคะ”
เฉอรุ่ยจวิ้นแอบชำเลืองมองกึมจีวอนอย่างไม่รู้ตัว ลังเลอยู่ครู่ แล้วจึงพยักหน้า
เงียบ ความเงียบอันยาวนาน
นิทรรศการเล็ก ๆ ที่ดัดแปลงจากห้องพักชั้นในนี้ ยิ่งทำให้ความเงียบดูเหมือนถูกขังไว้ในกล่องปิดผนึก ทั้งอึดอัดและหนทางหนีก็ไม่มี
วินาทีที่ร่างทั้งสองแทบเสียดสีผ่านกัน กึมจีวอนฝืนกลั้นมือที่เอื้อนอยากจะคว้าขึ้นมาเอาไว้ แล้วยืนอยู่ที่เดิม
“จำได้กลับไปดูมือถือด้วย” เขาพูดเบา ๆ ให้ฟังเป็นเรื่องไม่เป็นราวที่สุด
“ได้ครับ พี่” คนตอบกลับคือเฉอรุ่ยจวิ้น
ประตูถูกปิดเบา ๆ เบื้องหลัง กึมจีวอนเทมองไปยังภาพที่ห้องนั้น