สายตาที่ไร้อุณหภูมินั้นคงอยู่เพียงหนึ่งวินาที ก่อนความอ่อนโยนที่คุ้นเคยจะกลับมาปกคลุมดวงตาอีกครั้ง
“มาแล้วหรือ”
ดวงตาของอวี่เยี่ยนกลับมามีแววอบอุ่น เขาหมุนปากกาในปลายนิ้วเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อน “วันนี้ไม่ค่อยสะดวกไปห้องอัดเสียง งั้นทบทวนกันที่ห้องทำงานแล้วกัน”
เวลาทบทวนงานตามปกติ อวี่เยี่ยนชอบพาอันจิ่วไปที่ห้องอัดเสียง หากมีปัญหาอะไรก็จะสาธิตให้เธอดูตรงนั้น เข้าใจง่ายกว่า
อันจิ่วรู้ว่าตอนนี้เขาคงรู้สึกไม่ดีนัก
เวลาบางคนรู้สึกไม่สบายใจ แท้จริงแล้วก็หวังให้คนอื่นถาม จะได้ระบายความอัดอั้นในใจออกมา
แต่บางคนก็ไม่ใช่แบบนั้น การต้องเล่าเรื่องที่ทำให้กลัดกลุ้มซ้ำอีกครั้ง ไม่ต่างจากการฉีกแผลที่ยังไม่หายดีให้เปิดออกอีก นอกจากจะยิ่งเจ็บ ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย
อันจิ่วคาดเดาว่าอวี่เยี่ยนเป็นคนประเภทหลัง
เธอจึงเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามทันที เปิดสมุดบันทึกแล้วพูดว่า “ได้ค่ะ”
อวี่เยี่ยนมองเธออย่างแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าเธอจะไม่ถามอะไรเลย
คนปกติทั่วไป หลังจากเดินเข้ามาหลังเกิดเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ ย่อมต้องอยากรู้อยากเห็นกันทั้งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา หากเธอถาม เขาก็ต้องบอกเธอแน่นอน
แต่อันจิ่วไม่ได้ถามจริง ๆ เธอเปิดสมุดแล้วถามคำถามแรกทันที “ช่วงนี้ฉันฝึกเสียงปลอมแล้วติดปัญหาตรงที่...”
อวี่เยี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบคำถามแรกของเธอ เธอถามต่ออีกสองสามจุดที่ยังไม่เข้าใจ แล้วก้มหน้าจดบันทึก