“เธอยังเด็กอยู่”
อวี่เยี่ยนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในที่สุดก็เอ่ยประโยคแรกหลังออกจากห้องทำงาน ซึ่งเป็นคำพูดเกี่ยวกับบทสนทนาครั้งนั้น
หลังออกจากห้องทำงาน คำสารภาพจริงใจของอันจิ่วดูเหมือนจะไม่ส่งผลอะไรต่ออวี่เยี่ยนเลย อย่างน้อยก็ภายนอกเป็นแบบนั้น
ลองคิดดูก็รู้ ด้วยหน้าตาและความสามารถของอวี่เยี่ยน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาคงถูกสารภาพรักมานับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้ไม่ใช่คำสารภาพตรง ๆ คำบอกรักจากแฟนคลับในงานแชคก็คงได้ยินจนชินหูแล้ว
เขาเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้เธอตามปกติ รอจนเธอนั่งลงและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยอ้อมกลับไปนั่งที่คนขับ
อันจิ่วเปิดแอปนำทางในโทรศัพท์ เขาก็ขับรถไปอย่างเงียบ ๆ ตามเส้นทาง
พอถึงภัตตาคารอาหารกวางตุ้งแห่งนี้ เขารับโทรศัพท์ที่เธอยื่นให้ สั่งติ่มซำมาสองอย่างพอเป็นพิธี แล้วพูดว่า “เอาแค่นี้ก่อน ที่เหลือเธอสั่งเอง” ก่อนจะคืนโทรศัพท์ให้เธอ
ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ตอนนี้คงกระวนกระวายใจไปแล้ว หรือไม่ก็ใจสลายไปเลย
แต่อันจิ่วแค่ตั้งใจบอกให้เขารู้เท่านั้น จึงไม่ได้รู้สึกท้อแท้แต่อย่างใด
พอได้ยินเขาพูดว่า “เธอยังเด็กอยู่” อันจิ่วก็รับคำเบา ๆ แล้วเอื้อมตะเกียบไปคีบฮะเก๋าที่อยู่ไกลออกไปหน่อย
อวี่เยี่ยนยกจานขึ้นมาแล้วยื่นไปทางเธออย่างเป็นธรรมชาติ
อันจิ่วยิ้มตาหยี คีบฮะเก๋าขึ้นมา “ขอบคุณค่ะอาจารย์”
อวี่เยี่ยนมองเธอก้มหน้ากัดฮะเก๋า แล้วกลืนอะไรบางอย่างลงคอ ก่อนจะกระแอมเบา ๆ และเอ่ยต่อ “เด็กสาวหลายคนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความรัก”
เขาพูดช้า ๆ กลัวว่าน้ำเสียงจะหนักเกินไปจนทำร้ายจิตใจคนตรงหน้า “เพราะฉะนั้นพวกเธออาจเข้าใจผิดว่าความพึ่งพา ความชื่นชม ความซาบซึ้ง หรือการใช้เวลาร่วมกันมานานคือความรัก”