หลังจากเรื่องที่เป็นเพื่อนบ้านกันได้รับการยืนยัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็สนิทสนมขึ้นโดยธรรมชาติ
ตอนกลางวันที่สตูดิโอ อวี่เยี่ยนเห็นว่าเธอมีพรสวรรค์ จึงให้คำแนะนำเธอละเอียดกว่าเดิม
นอกจากเวลาสอนที่กำหนดไว้แล้ว ถ้าอันจิ่วกำลังอัดเสียงอยู่ในห้องอัดและเขาบังเอิญว่าง เขาก็จะต้องแวะมาดูเสมอ
ส่วนตอนกลางคืน ถ้าอัดเสียงเสร็จดึกและอวี่เยี่ยนยังอยู่ที่ออฟฟิศ เขาก็จะแวะไปส่งเธอระหว่างทางด้วย
การเช็กอินรายงานมื้อเช้าก็ไม่ได้เป็นฝ่ายส่งข้อความอยู่คนเดียวอีกต่อไป อวี่เยี่ยนตอบกลับเป็นบางครั้ง และหากเช้าวันไหนเขามีธุระจนไม่มีเวลากินอะไร ก็จะฝากอันจิ่วให้เตรียมอาหารแบบเดียวกับของเธอมาเพิ่มอีกชุด
แน่นอนว่า มื้อกลางวันวันนั้นเขาจะเป็นคนเลี้ยงทั้งหมด อันจิ่วจึงกลายเป็นลูกค้าประจำของร้านก๋วยเตี๋ยวหยวนหยวนไปโดยปริยาย และเมนูประจำของอวี่เยี่ยนก็กลายเป็นเมนูประจำของเธอด้วย
ทุกคนต่างพูดว่าอวี่เยี่ยนดีกับลูกศิษย์ตัวน้อยอย่างอันจิ่วที่สุด แต่มีเพียงอันจิ่วที่รู้ว่าความดีนี้ถูกจำกัดไว้อย่างแน่นหนาในกรอบคำว่าอาจารย์กับศิษย์
ผู้ชายอย่างอวี่เยี่ยนไม่เคยล้ำเส้นเลย
นอกจากวันนั้นที่เคาน์เตอร์บาร์ ตอนเธอพูดว่า “ฉันจริงจังกับความรู้สึกมากนะ” มือที่กำลังแกะบรรจุภัณฑ์ของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง การหยั่งเชิงอีกหลายครั้งหลังจากนั้นก็ถูกกลบเกลื่อนจนไร้ร่องรอย
อย่างเช่นตอนคุยกัน อันจิ่วแสร้งถามขึ้นมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า “ทำไมอาจารย์ถึงไม่หาแฟนล่ะคะ?”
อวี่เยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ยุ่ง ไม่มีเวลา”