ต่อจากนั้นความคิดของกึมจีวอนก็ล่องหนหายไปจากจานย่างที่น้ำมันระเด็ดระเดี่ยวเสียแล้ว
แม้เขาจะก้มหยิบคีบขึ้นมา มือที่หยิบเนื้อใส่จานแล้วพลิกไปมาก็เสถียรนิ่งนักหนา
แต่ทุกครั้งที่แอบคีบเนื้อส่งลงจานของอันจิ่วอย่างเป็นธรรมชาติ เขาจะแอบชำเลืองไปมองแก้วมิลค์เชคถั่วแดงนั่นสองสามตา
ยังไม่มีใครเอื้อมปากสักหนึ่งคำ
ก็ดีล่ะ
อย่างน้อยเขาได้เห็นเจ้าหล่อนหยิบเนื้อที่เขาวางริมจานไปกินเข้าหนึ่งชิ้น อย่างน้อยเธอก็ยังยอมกินเนื้อที่เขาย่าง
แค่นี้มันก็ทำให้เขารู้สึกโล่งอกแปลก ๆ ซับซ้อน ๆ อย่างบ้าบอ
“อร่อยไหม” กึมจีวอนถาม
มือที่กำลังเล่นโทรศัพท์ของอันจิ่วหยุดค้างไว้ชั่วขณะ “อร่อยค่ะพี่”
กึมจีวอนมองเธออยู่ครู่ใหญ่ แล้วพูดต่อ “เรื่องที่พี่พูดในห้องไลฟ์เมื่อกี้… พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ”
“ฉันรู้ค่ะพี่” เธอยิ้มให้เขา “เมื่อกี้ฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย พี่อย่าเอาใจใส่เลยนะคะ”
กึมจีวอนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่เห็นเธอวางตะเกียบลงเรียบร้อยแล้ว พิงพนักเก้าอี้ก้มเล่นโทรศัพท์ต่อ
จากมุมมองของเขา มองเห็นแค่ว่าเป็นหน้าจอแชทของ ig
ภาพนั้นอีกครั้งก็ลอยขึ้นมาในหัวของเขาทันที
เป็นเหอไจ่อีกหรือเปล่า
แม้เบอร์จะถูกเขาลบไปแล้ว แต่ทั้งคู่รู้จักกันในชีวิตจริง ติดต่อกันผ่านโซเชียลอื่นก็ไม่แปลก
อันจิ่วหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง เหมือนกำลังคุยเรื่องขำ ๆ อะไรสักอย่าง
กึมจีวอนบังคับให้ตัวเองละสายตา แล้วคีบเนื้อย่างชิ้นหนึ่งเข้าปาก
“เอ๊ะ โอ้ย เพลงคัฟเวอร์ความเสียดายปล่อยวันนี้แล้วเว้ย!”