“มาขอโทษเรื่องเมื่อกี้หรือเปล่า”
“อือ มือเจ็บไหม” ทากิซาว่า ฮารุกะหยิบเป้ขึ้นมาแล้วหันกลับมา สายตาหลุบลงมองมือของอันจิ่ว
“ไม่เจ็บ” อันจิ่วมองตามสายตาของเขาไปยังมือตัวเอง รอยแดงจางหายไปหมดแล้ว
“เธอ...” ทากิซาว่า ฮารุกะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ทำไมถึงไม่โกรธเลยล่ะ”
อันจิ่วเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดคำถามนี้อย่างจริงจัง “ก็ไม่มีอะไรให้ต้องโกรธนี่นา?”
“ที่ฉันทำแบบนั้น...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังหาคำที่เหมาะสม “ทำกับเธอแบบนั้น เธอก็ไม่โกรธเหรอ”
อันจิ่วมองเขา แววตาอ่อนโยนราวกับผืนน้ำนิ่ง “เล็กเหยาตั้งใจหรือเปล่า”
ทากิซาว่า ฮารุกะเม้มปากแน่นแล้วส่ายหน้า
“ถ้างั้นก็ไม่ใช่ ‘ทำกับฉันแบบนั้น’ หรอก” เธอพูดเสียงเบา “เธอแค่...ใจร้อนไปหน่อย”
ทากิซาว่า ฮารุกะหลุบตาลง เขาอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็พูดเพียงเสียงแผ่วว่า “เธอ...ไม่ต้องใจกว้างกับฉันขนาดนี้ก็ได้”
ราวกับว่าฉันทำอะไรก็ถูกไปหมด ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
อันจิ่วเอียงศีรษะเล็กน้อย ไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ถ้างั้นเล็กเหยาบอกฉันได้ไหมว่าเมื่อกี้ทำแบบนั้นไปทำไม”
“เขาจับมือนานเกินไป”
มุมปากของอันจิ่วโค้งขึ้นเล็กน้อย “ก็แค่เกินมาไม่กี่วินาทีเอง”
“สี่วินาที” ทากิซาว่า ฮารุกะแก้คำให้ น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันนับแล้ว”
ในที่สุดอันจิ่วก็กลั้นไม่ไหว หัวเราะเบา ๆ ออกมาหนึ่งครั้ง
ปลายหูของทากิซาว่า ฮารุกะแดงขึ้น เขาเกือบจะหันหลังกลับไปอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว