ถอดที่ครอบใบมีดออก อันจิ่วค่อย ๆ ก้าวลงบนผิวน้ำแข็ง
อาไซอันจิ่วเล่นสเก็ตไม่เป็น ความรู้สึกไถลลื่นแปลกใหม่ใต้ฝ่าเท้าทำให้เธอคว้าขอบกั้นข้าง ๆ ไว้โดยไม่รู้ตัว
ทากิซาว่า ฮารุกะยืนอยู่ข้างเธอ ใกล้มาก
“ไม่ต้องกลัว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติ “ผมอยู่ตรงนี้”
อันจิ่วลองปล่อยมือข้างหนึ่ง แล้วขยับไปข้างหน้าก้าวเล็ก ๆ แต่เท้าก็ลื่นทันที ร่างทั้งร่างหงายไปด้านหลัง
มือของทากิซาว่า ฮารุกะประคองเอวเธอไว้แทบจะในทันที ช่วยพยุงร่างเธอให้มั่นคง
“ระวัง”
เสียงของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม อันจิ่วเงยหน้าขึ้น สบตากับเขา
ในดวงตาคู่นั้นมีแววตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย จากนั้นก็มีบางอย่างวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว อันจิ่ววิเคราะห์ออกว่านั่นคือความยินดี
“ขอบคุณ” เธอพูด
ทากิซาว่า ฮารุกะไม่ได้ปล่อยมือในทันที เขาประคองเธอจนยืนได้มั่นคงก่อน แล้วค่อย ๆ คลายมือ เปลี่ยนเป็นกุมมือเธอไว้แทน “ผมจูงคุณ เดินช้า ๆ นะ”
ทั้งคู่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปบนลานน้ำแข็ง อันจิ่วเดินสามก้าว ไถลไปสองก้าว เกือบล้มอยู่หลายครั้ง แต่ทากิซาว่า ฮารุกะก็ดึงเธอไว้ได้ทันทุกครั้ง
มือของเขากุมเธอไว้แน่น แต่ก็ไม่แน่นจนทำให้เธอเจ็บ
อันจิ่วจ้องมือที่กุมกันอยู่ของทั้งคู่ พลางคิดในใจว่าจะล้มแรง ๆ สักทีดีไหม
มุมที่พระเอกนางเอกในละครล้มทับกันแล้วจูบกันได้พอดี ต้องล้มยังไงนะ?
“คุณหัวเราะอะไร?” ทากิซาว่า ฮารุกะถาม
อันจิ่วเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่ “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่า...สนุกดี”
ทากิซาว่า ฮารุกะมองเธอ ใบหน้าของเธอมีสีแดงระเรื่อหลังออกกำลังกาย ดวงตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้น เป็นท่าทางร่าเริงที่เขาแทบไม่เคยได้เห็น