อันจิ่ววางการ์ดกลับลงบนโต๊ะ แล้วหันมามองเขา
“ยังมีธุระอะไรอีกไหม เล็กเหยา?” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พรุ่งนี้เรายังต้องฝึกซ้อม วันนี้ต้องปรับเวลานอนให้เข้าที่ กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่นะ”
ทากิซาว่า ฮารุกะถึงได้ขยับตัว
เขาพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าในจังหวะที่หันไปทางประตู จู่ ๆ ก็มีคำสี่คำผุดขึ้นกลางอากาศ
“มิฮาอิล”
อันจิ่วชะงักไป
“ความสัมพันธ์กับผู้หญิงยุ่งเหยิง” ทากิซาว่า ฮารุกะพูดต่อ เสียงต่ำกว่าเมื่อครู่ ราวกับไม่คุ้นกับการพูดเรื่องแบบนี้ “ตอนไปแข่งที่จีน เขาเคยคบกับล่าม ไปอเมริกาก็คบกับอาสาสมัคร ส่วนที่ฝรั่งเศส……”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายรู้สึกว่าการไล่แจกแจงรายละเอียดนั้นชวนอึดอัด จึงตัดบทอย่างลวก ๆ
“สรุปว่า เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ความลับในหมู่นักกีฬา แต่คนนอกวงการอาจไม่ค่อยรู้ แล้วคุณก็เพิ่งมาใหม่ด้วย”
พอพูดถึงตรงนี้ ทากิซาว่า ฮารุกะก็หยุด เขายกกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ตรงทางเดินขึ้นมา แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที “รีบพักผ่อนเถอะ”
พูดจบ เขาก็ปิดประตูโดยไม่หันไปดูปฏิกิริยาของอันจิ่วที่อยู่ข้างหลัง
อันจิ่วยืนอยู่กับที่ มองประตูที่ปิดสนิทแล้วพลางครุ่นคิด
ตามเหตุผลแล้ว คำเตือนนี้เมื่อรวมกับอารมณ์ที่หม่นลงอย่างกะทันหันของทากิซาว่า ฮารุกะหลังเห็นมิฮาอิล ก็ชัดเจนเสียจนแทบไม่ต้องตีความ—เขาหึง
เพราะมิฮาอิลแสดงความสนใจในตัวเธอมากผิดปกติ นี่เป็นสัญญาณที่ดีมาก
แต่ถึงอย่างนั้น อันจิ่วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง