ชเวซีอุนรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นเร็วขึ้น
ความตื่นเต้นปนเปไปกับความสุขหรืออะไรบางอย่าง ผลักดันให้หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติหลายเท่า
ซูอันจิ่วผู้เป็นต้นเหตุของปฏิกิริยานี้ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับกวางน้อยแสนบริสุทธิ์ไร้พิษภัย กำลังรอคำตอบจากเขา
“รู้อยู่แล้วสิ”
ในที่สุด ชเวซีอุนก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ
เขามองเธออย่างลึกซึ้ง ดวงตาหวานที่มักมีรอยยิ้มคู่นั้นเผยแววอ่อนโยนอย่างจริงใจยิ่งกว่าปกติ “แค่อันจิ่วเอ่ยปาก ก็ทำได้แน่นอน”
อันจิ่วยิ้ม แววตาและหางคิ้วเจือความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ยิ่งกว่าเดิม แต่เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบา ๆ
ราวกับเป็นการขอบคุณที่เขาเชื่อใจ อันจิ่วเอ่ยลาเสียงเบา ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังโซนจัดแสดง
ชเวซีอุนยืนอยู่ที่เดิม มองเธอเดินจากไปไกล พลางจมอยู่ในห้วงความคิด
ทางแบรนด์ย่อมไม่ปล่อยให้พรีเซ็นเตอร์ลงมาขายของด้วยตัวเอง พวกเขาเตรียมการต้อนรับระดับสูงรูปแบบอื่นไว้ให้วีไอซีแล้ว อันจิ่วเพิ่งเดินมาถึงโซนจัดแสดง พนักงานกุชชี่สองคนก็เดินเข้ามาต้อนรับ
ซูอันจิ่วมีความรู้เรื่องสินค้าหรูอยู่พอสมควร ระหว่างเดินชม อันจิ่วก็เลือกสินค้าใหม่ประจำฤดูกาลสองสามชิ้นตามรสนิยมของตัวเองอย่างสบาย ๆ ดูแค่ดีไซน์ ไม่ดูราคา
พนักงานที่เดินประกบอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเดิมก็มีท่าทีสุภาพนอบน้อมอยู่แล้ว ยิ่งกระตือรือร้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เอาแค่นี้แหละค่ะ รบกวนช่วยกันไว้ให้หน่อยนะคะ”
อันจิ่วสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปยิ้มอย่างสดใสให้พนักงานที่รับหน้าที่จดรายการ “อย่าลืมนับยอดพวกนี้เป็นผลงานของพรีเซ็นเตอร์แบรนด์คุณด้วยนะคะ”