บรรยากาศหลังงานเลี้ยงผ่อนคลายกว่างานเลี้ยงมาก
เคาน์เตอร์บาร์กลางแจ้งประดับประดาด้วยสายไฟสีเหลืองอบอุ่น โซฟานุ่ม ๆ หลายชุดวางกระจายอยู่บนระเบียง ตรงกลางเป็นฟลอร์เต้นรำขนาดเล็ก วงดนตรีที่ทางแบรนด์จ้างมากำลังบรรเลงเพลงแจ๊สเนิบช้า
บางคนถือแก้วเครื่องดื่มเดินไปเดินมา บางคนก็นั่งจับกลุ่มเล็ก ๆ พูดคุยกันเสียงเบาในเรื่องที่มีแค่พวกเขาเท่านั้นที่ได้ยิน
ชเวซีอุนนั่งอยู่ในที่นั่งมุมหนึ่งใกล้ขอบระเบียง ตำแหน่งนี้มองเห็นบรรยากาศส่วนใหญ่ได้ทั่ว แต่ก็ไม่โดดเด่นเกินไป
เขาถือแก้ววิสกี้ไว้ในมือ แต่แทบไม่ได้ดื่มเลย แค่ยกขึ้นเป็นครั้งคราวพอให้ดูเหมือนกำลังดื่ม
สมาชิกในวงกระจายกันอยู่รอบ ๆ บ้างก็คุยกับคนจากทางแบรนด์ บ้างก็เล่นโทรศัพท์ ส่วนลู่ซิงนั่นวิ่งไปอยู่ข้างฟลอร์เต้นรำเพื่อดื่มด่ำกับเสียงเพลง
ส่วนอันจิ่ว……
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังตำแหน่งข้างราวระเบียง
แม้ชเวซีอุนจะชวนแล้ว แต่อันจิ่วก็นั่งอยู่ข้างเขาได้เพียงครู่เดียว ก่อนจะอ้างว่าจะไปชมวิวกลางคืนแล้วเดินจากไป
เธอแสดงท่าทีหลงใหลมากเกินไปแล้วตอนงานเลี้ยง บางอย่างถ้ามากเกินไปก็ไม่ดี
ในเมื่อเป้าหมายคือทำให้อีกฝ่ายคิดคำนวณใช้ประโยชน์จากเธอ ก็ไม่ควรทำตัวเหมือนพร้อมจะประเคนทุกอย่างให้เขาอยู่ตลอด ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะไม่มีช่องให้เล่นเกมดึงเชิง สุดท้ายสิ่งที่เหลือให้เธอก็มีแค่การโต้ตอบเท่านั้น
อันจิ่วคิดเช่นนั้น พลางยกแก้วขึ้นชนกับคนข้างกาย อีกฝ่ายก็เป็นวีไอซีของแบรนด์ รสนิยมกับสถานะใกล้เคียงกัน พอคุยกันย่อมมีเรื่องให้พูดคุยร่วมกันอยู่แล้ว
ชเวซีอุนยังคงมองเธอ เห็นเธอเข้าสังคมได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่วินาทีถัดมาจะถูกคนข้าง ๆ ทำให้หัวเราะ เธอเงยหน้าขึ้น เผยลำคอขาวผ่องช่วงหนึ่ง